Rozdział 5

Dziękuję, że jednak ktoś to czyta... ;)) 

Mam nadzieję, że chociaż trochę Wam wyjaśniłem w tym rozdziale, ale też wprowadziłem trochę zamętu i nowych pytań. :D

Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej, komentuj :p

Nadszedł długo oczekiwany poranek. W całym pokoju było tak strasznie zimno, że nie miałem ochoty podnosić się z łóżka. Witały mnie pierwsze promienie porannego słońca. Chłód w pokoju i zapach kawy dobiegający z kuchni. Czuć było poranek. Na podwórku słychać bawiące się siostry. Przeciągnąłem się  i odwróciłem w stronę poduszki. Strasznie dziwnie się czułem. Głowa mnie nie bolała, a ostatniego wieczoru, wydawało się, że zaraz ją rozsadzi. W zasadzie nic mnie nie bolało. Czułem się jak nowo narodzony. Jeszcze wczoraj myślałem, że nie przeżyje tej nocy. Do tego nie mieściłem się w swoim łóżku. Mimo iż z zima skuliłem się w kłębek, na łóżku brakowało miejsca. Ale ja szybko rosnę... Było mi tak dobrze. Dziwnie dobrze. Skuszony odgłosem chrupania świeżych bułeczek dobiegającym z dołu, nie mogłem dłużej leżeć. Byłem głodny jak wilk. Podniosłem się z łóżka. Usiadłem i przeciągnąłem się robiąc lwią minę. Ziewnąłem głośno i zamlaskałem. Zakręciło mi się w głowie. Stanowczo za szybko wstałem z łóżka. Spojrzałem na zegar, na którym godziny, przez moje problemy ze wzrokiem, zwykle były rozmazane. A dzisiaj ? Wręcz przeciwnie. Widziałem najdrobniejszą ryskę na jego obudowie. Mucha lecąca obok mojej głowy spowodowała taki hałas, że odwracając się ze strachu, prawie rozwaliłem pół pokoju. Coś niedobrego się ze mną dzieje. Wstałem z podłogi, na którą wcześniej upadłem i poszedłem do łazienki. Otworzyłem drzwi i podszedłem do umywalki. Nie miałem ochoty kolejny raz oglądać swoich grubych policzków i nieciekawych rysów twarzy. Schyliłem się nad umywalką i puściłem wodę. Nabrałem jej trochę w ręce i przemyłem twarz. Moje ręce były takie... takie duże. Moje małe dłonie, były duże ! Podniosłem głowę do góry i spojrzałem w lustro. Moja mina. Oczy większe od całej głowy.
- Co jest do cholery ? - spytałem sam siebie, prawie wrzeszcząc.
W lustrze nie było mnie. Nie widziałem dawnego Filipa. Stał tam wysoki, chudy blondyn. Nie miał układających się jak tylko im się podoba, przetłuszczonych lub wysuszonych włosów. Nie miał pryszczy. Dotknąłem swoich szorstkich od zarostu policzków, które nie był ani trochę grube. Delikatna skóra, na której nie ma żadnych nawet najmniejszych pryszczyków. Moje ręce powędrowały w stronę włosów, które były lśniące i zakręcone. Popatrzyłem na swój dawniej zaczerwieniony, a teraz idealny nos. Oczy. Były bardziej niebieskie niż zwykle. A na dodatek moje brwi. Stały się takie jak zawsze chciałem. Moje oczy hipnotyzowały. Patrzyłem na człowieka w lustrze. Był taki do mnie nie podobny. Chudy, umięśniony. Nogi, które zawsze denerwowały mnie swoim kształtem, teraz były idealne. Wyglądałem całkowicie inaczej. Nie to nie jestem ja. Coś się ze mną stało. To tylko sen z którego zaraz się obudzę. Tak na pewno. Jestem zbyt idealny. Przecież ludzie nie zmieniają się tak z dnia na dzień. I na dodatek aż tak bardzo ? To wygląd o którym zawsze marzyłem. Marzenia spełniają się tylko w snach. Jeszcze raz przemyłem twarz bardzo zimną wodą, ale to nic nie dało. W lustrze dalej stał całkiem inny chłopak. Ale jak ? Jakim cudem ? Przez myśl przebiegł mi ostatni sen. Może to ma związek z nim ?
- Chodź obudzimy Filipa... - powiedziały najmłodsza siostrzyczka czając się po cichu za moimi drzwiami
Szybko wróciłem na swoje łóżko, przykryłem się kołdrą i udawałem że śpię. Drzwi otwierały się powoli. Za chwilę wbiegła przez nie Magda. Szybko podbiegła do mojego łóżka i uderzyła w kołdrę. Z szybkością jaką wbiegła do pokoju, wybiegła z niego. Stanęła za drzwiami i zaczęła się śmiać. I za chwilę zaczęła drugie natarcie. Tym razem byłem przygotowany. Gdy tylko podbiegła do łóżka, złapałem ją.
- Mam cię ! ( uff... na szczęście głos został ten sam) - krzyknąłem, a ona odpowiedziała śmiechem. Śmiech cichł, a ona patrzyła na mnie ze zdziwieniem.
- Co ci się stało ? - spytała patrząc mi prosto w oczy
- Nic. Chodź połóż się... - powiedziałem na co moja pięcioletnia siostrzyczka uśmiechnęła się i położyła obok - Kocham cię wiesz ? - powiedziałem patrząc w jej duże brązowe oczy.
Przytuliła mnie jak zwykle. Tylko ona dawała mi to ciepło. Zastępowała innych. Dzięki niej czułem się potrzebny i kochany. Jedyna szczera, prawdziwa i najukochańsza osoba w moim życiu. Osoba, która kocha i nie chcę nic wzamian, oczywiście oprócz odwzajemnionej miłości. Osoba, która nauczyła mnie prawdziwie kochać. Gdy płakałem, płakała ze mną. Gdy rodzice się ze mną kłócili, stawała w mojej obronie. Taka mała, a takie wielkie serce. I te jej teksty. Czasami zwalała nimi na kolana. Przytuliła mnie mocno jeszcze raz, szeptem na ucho, poinformowała o śniadaniu i pobiegła zajmować się lalkami.
Ten dzień choć trochę pokręcony, zapowiadał się pięknie. Nie wiem o co w tym wszystkim chodzi, ale może własnie o to chodzi. O tą niewiedze. Bez niej życie nie było by tak ciekawe. Ale co ja powiem rodzicom i innym? Przecież oni na pewno zauważą różnicę. Boże czy to życie musi być takie pokręcone i niezrozumiałe ? Jak to się mogło stać ? Owszem chciałem tego i to bardzo, ale jak ? Co ja im powiem ?