Mój drugi blog

Mój drugi blog w którym piszę opowiadanie fantasy. Historia o dziewczynie ( tak też pisane, jako dziewczyna, bo wolę 1 osobowo), która zmaga się ze swoim przeznaczeniem. Dziękuję Wam za każdą wizytę. Każdy czytający wiele dla mnie znaczy. A tutaj macie link http://sila-przeznaczenia.blogspot.com/

Rozdział 2

Kolejny rozdział. 

Mam wenę i dodaje rozdziały. 

Piszę co mi leży na sercu. 

Jeżeli Wam się nie podoba to piszcie. 

Nie wiem, czy pisać dalej. Dzięki za przeczytanie ;)

Nie wiem czy znacie to uczucie. Stoicie pośrodku tłumu ludzi. Są tam wasi znajomi, rodzina i inni ludzie, których mniej więcej kojarzycie. Wszyscy rozmawiają ze sobą, dobrze się bawią. Widzisz jak dziewczyna z chłopakiem przytulają się do siebie i idą za rękę. Widać ich miłość. Twoi kumple mają Cię gdzieś. Rozmawiają ze sobą, nawet nie zauważając, że nie włączasz się do rozmowy. Przez tą chwilę jesteś niewidzialny. Nikt o Tobie nie myśli. Mimo tak wielkiego tłumu wokół, czujesz że jesteś sam. Nikt Cię tu nie rozumie. Nikt nie ma ochoty z Tobą zagadać, wziąć pod rękę, darować choć trochę tego ciepła, które potrzebujesz. Tak poczułem się wczoraj. Mimo tego, że mam wielu przyjaciół, którzy zapewne w połowie są moimi większymi wrogami, niż przyjaciółmi, jak to się okazało ostatnio, to z początku czując radość w końcu zauważyłem, że jestem sam. Nie mówiłem Wam, ale jestem strasznie religijny. Możecie nie wierzyć w Boga i mówić mi, że jestem głupi, że w Niego wierzę, ale to i tak nie zmieni mojej postawy. Dzięki modlitwie i jego pocieszeniu, zawartym w jego słowach, nie poddałem się i żyję dalej. To właśnie dzięki niemu, dzięki moim prośbą, które wysłuchał, jestem tym kim jestem. Jemu zawdzięczam to, że potrafię wybaczać, że jestem takim, a nie innym człowiekiem. Po prostu, gdy o nim myślę, czuję wewnętrzną radość, która bije ze środka i wtedy czuję, że wreszcie żyję, że jestem dla Niego ważny. Tak więc idąc w procesji z całym zgromadzonym kościołem. Ze swoimi przyjaciółmi, wrogami, rodziną. Wszyscy śpiewali pieśni, rozmawiali. Szukałem wzrokiem swoich przyjaciół. Wreszcie zauważyłem, że niedaleko mnie idą moje koleżanki. Od razu na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Były zaraz obok mnie. Obok nich szedł starszy chłopak, a właściwie pijaczyna spod sklepu (który jednej z nich się podobał, naprawdę nie wiem dlaczego...) i rozmawiał z nimi. Całe dnie przesiaduje przed sklepem. Nie jest też okazem piękna, ale im się podoba. Nie ważne, ich gust. Zauważyły mnie, a ja mimowolnie, gdy tylko spojrzałem w ich stronę, od razu rumieniłem się i uśmiechałem. Byłem obok nich na wyciągnięcie ręki, miałem im coś powiedzieć, ale coś mnie powstrzymało. Szliśmy już dosyć długo obok siebie, a one nawet raz się do mnie nie uśmiechnęły. Ich najbliższa przyjaciółka, kilka dni temu obgadała mnie z góry do dołu. Nie słyszałem całej rozmowy. Może one też mnie nie znosiły ? Idą na przód, tuż o krok obok mnie, nawet nie powiedziały głupiego Cześć . Najwidoczniej i one miały mnie już dosyć. Wszyscy dalej śpiewali, cieszyli się. Czuli więź ze sobą, a ja powoli, z minuty na minutę, miałem ochotę wybiec z tego tłumu. Czułem się taki samotny. Nie jestem wart nawet jednego spojrzenia, czy uśmiechu. Tak, to bardzo pocieszające. Do oczu cisnęły mi się łzy. Zwolniłem kroku i patrzyłem na koleżanki, które najwidoczniej lepiej czuły się bez mojego towarzystwa. Najgorsze było to, że znamy się już tak dawno. Tak i jeszcze potem mój kolega. Przeszedł obok mnie, a nawet nie pisnął słówkiem. Poczułem się niewidzialny. Było mi strasznie smutno. Wracały do mnie, stare wyparte wspomnienia o których dawno chciałem zapomnieć. Popatrzyłem wokoło siebie. Kilka osób patrzyło na mnie dziwnym spojrzeniem. Jeden chłopak mówił coś do drugiego patrząc na mnie, po czym obydwoje zaczęli się uśmiechać. Nie miałem siły, nikomu popatrzyć w twarz. Spoglądałem na ziemię, na której leżał zlepiony śnieg. Coś tutaj w środku, bolało mnie jak cholera. Nie miałem siły śpiewać. Nie miałem nikogo. Byłem sam, pośród tłumu.

Rozdział 1

Dziękuję każdemu z Was za wejście. 

Liczę, że przeczytacie i skomentujecie.To mój pierwszy rozdział i był pisany

na szybko, tak po prostu z natchnienia. Jeżeli Wam się nie podoba, to piszcie śmiało. ;)

Dzisiaj coś we mnie pękło. To co się dowiedziałem, prawie powaliło mnie na kolana. Od zawsze byłem wyśmiewany przez wszystkich za wygląd, za charakter, za to, że dobrze się uczę, za wszystko. Byłem ich pomiotłem. Nic nie znaczącym śmieciem, którego można tak po prostu zmiażdżyć i wyrzucić za siebie. Cieszyłem się tym, że wejdę w całkiem inny świat, poznam nowych ludzi, będę mógł pooddychać swobodnie. I tak było, przez kilka pierwszych dni gimnazjum. Wcześniej lubiany przez całą klasę i nauczycieli, potem wyśmiewany za to jaki jestem. Rozgadany, roześmiany, by w końcu stać się cichy, osamotniony, smutny, mający ochotę skończyć tą całą farsę. Zaczęło się niewinnie, jak zawsze, od wyzwiska "Pustak". Nie wiem czemu, może przez to, że gdy mnie przezywali, nie przejmowałem się tym i nie reagowałem. Teraz myślę, że było to z mojej strony strasznie głupie, ale czasu nie da się zmienić. Wystarczyło coś powiedzieć, nie dać komuś tak po prostu sobą pomiatać. Nigdy w życiu nie zapomnę tego uczucia, gdy słyszałem przezwisko wymawiane, albo wykrzykiwane przez kogoś pod moim adresem. Chciałem wtedy zniknąć, odejść jak najdalej. Znienawidziłem ich wszystkich, którzy mnie tak nazywali. Ale jedno przezwisko to nie wszystko. Nie byłem zbytnio chudy, ale też nie strasznie gruby. Dobrze się uczyłem, a na dodatek miałem okulary. Byłem spokojny, nigdy nie wdawałem się w bójki. Nie stać mnie było na markowe, modne ubrania. Mogłem jedynie nosić w większości za małe ubrania, po starszym bracie. Wszyscy szydzili ze mnie. Na każdym kroku słyszałem jak ktoś szepcze coś na mój temat. Te wszystkie spojrzenia, uśmieszki, to wszystko powodowało, że stawałem się coraz bardziej cichy i zamknięty w sobie. Kiedyś otwarty, silny, nie bojący się niczego, powoli zacząłem przestawać wierzyć w siebie. Nie miałem siły przeciwstawiać się temu co mówią. Bolało mnie to jak cholera i najgorsze było to, że nic nie mogłem na to poradzić. Jednak coś dawało mi siłę, by żyć dalej. Miałem siłę by wstać i w pewnym stopniu cieszyć się każdym dniem. Swoim wrogą nie dawałem satysfakcji z tego, że się poddałem, wręcz przeciwnie, uśmiechałem się i ukrywałem to, co tak na prawdę czuję. Przez to, byłem szykanowany jeszcze bardziej, ale to wszystko czyniło mnie jeszcze silniejszym. Przyjaciele, to właśnie dzięki nim, moje życie nie straciło nigdy sensu. A także, moja rodzina, która kochała mnie z całego serca i przy której czułem się swobodnie. Mimo wszystkiego złego, co spotykało mnie ze wszystkich stron, oni wszyscy potrafili podnieść mnie na duchu, sprawić bym aż tak strasznie się tym nie przejmował i witał nowy dzień z uśmiechem. Przy nich czułem się swobodnie, nie wstydziłem się pokazywać tego jaki jestem na prawdę. Uświadomiłem sobie, że żyje się tylko ten jeden raz. Mam jedna szansę, by coś zrobić, coś przeżyć. Więc nie opłaca się tracić życia na użalanie się nad sobą, gdy można dobrze się bawić. I wkrótce moje życie zaczęło się zmieniać. Starałem się, mieć gdzieś zdanie innych. Coś im się nie podoba? Trudno, to moje życie i nie ma w nim miejsca dla próbujących je zmienić. Na zabawach stałem się królem parkietu. Wkrótce zacząłem być uważany za duszę towarzystwa. Nie potrzebowałem litości innych. Nie chciałem, aby lubili mnie inni, wystarczyło mi kilka bliskich, prawdziwych osób. Szczerze? W dupie miałem zdanie innych. Wystarczyła mi paczka przyjaciół z którą spędzałem całe dnie, dobrze się bawiąc. Ale niektórym moje szczęście strasznie przeszkadzało. Starsi koledzy zaczynali grozić mojej paczce. Myślicie że się tym przejęliśmy? Wręcz przeciwnie, to jakby jeszcze bardziej motywowało nas i zespalało razem. Skończyła się druga i trzecia klasa. Byliśmy najstarsi. Dawaliśmy popalić młodym, ale dyrektor wkrótce ukrócił nasze wybryki.
Postanowiłem schudnąć. Patrząc na zdjęcia z poprzednich lat nie mogę uwierzyć w to, jaką metamorfozę przeszła cała nasza klasa. Z niskich, zapryszczonych grubasów, wyrośliśmy na przystojnych młodych mężczyzn. Wszystko biegło tak szybko. Wszyscy się zmieniali, a ja zostawałem taki sam. Nadal naśmiewali się ze mnie, chociaż rzadziej i nigdy w moim towarzystwie. Było mi bardzo smutno widząc dziewczyny, przytulające moich kolegów. Siedziałem z boku sam. Udawałem uśmiech, ale w środku czułem ogromny ucisk. Nic w życiu nie przychodzi samo, więc jak pisałem wcześniej, postanowiłem zrzucić kilka kilogramów. Zimowe wieczory, które spędzałem powtarzając materiał przed egzaminem, urozmaiciłem o codzienne ćwiczenia. Na wiosnę stałem się zupełnie innym człowiekiem. Zacząłem bardziej o siebie dbać, a efekty zaczęły być widoczne gołym okiem. Nadal jednak byłem sam. Nie miałem czasu na miłość, chociaż bardzo potrzebowałem tego ciepła w środku. Minął i egzamin, którego strasznie się bałem, a który okazał się bułką z masłem. Nadchodził koniec roku i wtedy spóźniając się do szkoły, dowiedziałem się prawdy, o której nigdy nie chciał bym nawet pomyśleć. Usłyszałem, jak jedna z moich przyjaciółek, która nie ukrywając bardzo mi się podobała, obsmarowuje mnie z góry do dołu. Poczułem, że coś we mnie pękło. Spodziewał bym się wszystkiego, ale nigdy tego, czego sam byłem świadkiem. Poczułem się jak skończony idiota, który uwierzył, że coś się zmieniło. To było gorsze niż te wszystkie wyzwiska, głupie  uśmieszki, które słyszałem przez te wszystkie lata. Jednak mimo tego postanowiłem się pozbierać. Nie umiem trzymać żalu, ale nie potrafiłem już potem tak po prostu z nią rozmawiać. Wszystkie koleżanki z klasy, uważają mnie za największego idiotę. Jedynie jedna osoba, moja przyjaciółka z podstawówki, okazała się być mi wierna i wspomóż mnie, mimo tego, że tak dawno z nią nie rozmawiałem. Najgorsze jest to, że moi najbliżsi przyjaciele, wciąż przesiadują w gronie nienawidzących mnie koleżanek, które udają przyjaźń. A ja po tym wszystkim nie potrafię... Nie potrafię tak po prostu z nimi rozmawiać. Co jeśli moi przyjaciele też tak o mnie myślą? Może oni też mają gdzieś naszą przyjaźń. Są ze mną tylko wtedy gdy coś potrzebują. Przyjaźnią się ze mną po to by mieć z tego korzyść. Udając uśmiech, męcząc się moim widokiem. Może mają mnie dosyć ? Wszystko znowu legło w gruzach, a wydawało się, że może być już tylko lepiej.

Prolog

Zaczynając, mógłbym powiedzieć, że moje życie nigdy nie było usiane różami. I czasami tak też było. Miałem w życiu chwilę w których nie miałem siły żyć dalej. Chciałem uciec od swojego życia jak najdalej, ulżyć ludziom, którym przeszkadzałem tym, że po prostu jestem. Chociaż rozwiązanie skończenia ze sobą, wydawało się kuszące, to dręczyło mnie wciąż jedno pytanie : Co by to dało ? Sprawił bym tym jeszcze większy ból swoim bliskim. Te kilka osób, które się ze mnie śmiały, dowiadując się o mojej śmierci, zadręczały by się do końca życia myślą, że to przez nich. Wystarczy, że tylko ja jestem nieszczęśliwy. Umierając, nie zmieniłbym niczego na lepsze.

Teraz myślę jednak, że moje życie wcale nie jest takie złe. Oglądając programy w których widzę ludzi nie mających co jeść, gdzie spać, którzy są nieuleczalnie chorzy, lub brakuje im podstawowych środków do życia, a których ja mam aż w nadmiarze, uświadamiam sobie, że w porównaniu z tym co muszą wycierpieć, moje problemy to tylko błahostka. Oni jednak nie poddają się tak prosto jak ja, nie użalają się nad sobą, ale stają życiu na przeciw. Tak więc w pewnym momencie mojego życia, postanowiłem to wszystko zmienić. Zmienić swoje spojrzenie na świat. Postanowiłem stać się silny mimo wszystko i nie poddawać się nigdy.

Jak i po co ?

Założyłem tego bloga, bo po prostu coś mnie w jednej chwili natchnęło. Słuchałem piosenki i tak po prostu postanowiłem coś napisać. Przyszedł mi do głowy jeden pomysł. Szczerze, to nie wiem co z tego wyjdzie... Wiem, że wyjdzie jakieś opowiadanie, ale jakie ? Sam jeszcze nie wiem, bo nie wiem dokładnie na jaki temat będę pisał. Pisze, to co myślę. Czytajcie i komentujcie czy wam się podoba.