Prolog

Zaczynając, mógłbym powiedzieć, że moje życie nigdy nie było usiane różami. I czasami tak też było. Miałem w życiu chwilę w których nie miałem siły żyć dalej. Chciałem uciec od swojego życia jak najdalej, ulżyć ludziom, którym przeszkadzałem tym, że po prostu jestem. Chociaż rozwiązanie skończenia ze sobą, wydawało się kuszące, to dręczyło mnie wciąż jedno pytanie : Co by to dało ? Sprawił bym tym jeszcze większy ból swoim bliskim. Te kilka osób, które się ze mnie śmiały, dowiadując się o mojej śmierci, zadręczały by się do końca życia myślą, że to przez nich. Wystarczy, że tylko ja jestem nieszczęśliwy. Umierając, nie zmieniłbym niczego na lepsze.

Teraz myślę jednak, że moje życie wcale nie jest takie złe. Oglądając programy w których widzę ludzi nie mających co jeść, gdzie spać, którzy są nieuleczalnie chorzy, lub brakuje im podstawowych środków do życia, a których ja mam aż w nadmiarze, uświadamiam sobie, że w porównaniu z tym co muszą wycierpieć, moje problemy to tylko błahostka. Oni jednak nie poddają się tak prosto jak ja, nie użalają się nad sobą, ale stają życiu na przeciw. Tak więc w pewnym momencie mojego życia, postanowiłem to wszystko zmienić. Zmienić swoje spojrzenie na świat. Postanowiłem stać się silny mimo wszystko i nie poddawać się nigdy.