Rozdział 7

Siemka ! 

Dawno mnie tutaj nie było ;///

Ale teraz postaram się nadrobić te straty xD, 

Mam nadzieję, że zaczniecie komentować, bo to dla mnie ogromna motywacja.

Dziękuję za przeczytanie. :))

Obudziłem się. Każdy nawet najcichszy dźwięk sprawiał ogromny ból. Czułem się okropnie. Ale musiałem się jakoś podnieść. Dotknąłem policzka i odrywając rękę zasyczałem z bólu. Strasznie bolało. Twarz była opuchnięta. Podniosłem się z łóżka i poszedłem do lustra. Pod okiem miałem wielki, fioletowy balon. Połowę twarzy zajmowała opuchlizna. Co ja powiem rodzicom ? Ich synek, który nigdy się nie bił, nagle przychodzi ze śliwą pod okiem. Raczej nie będą zadowoleni. A to co się wtedy stało ? Nie mogę teraz nawet na siebie patrzeć. To nie byłem ja... A może taki na prawdę jestem. Może wtedy pokazałem prawdziwego siebie. Jednak mama nie dała mi spokojnie pomyśleć. Otworzyła drzwi i wpadła do pokoju.
- To ty już jesteś ? - spytała parząc na mnie - Kiedy przyszedłeś... Co ty masz pod okiem ?? - patrzyła na mnie z otwartą buzią
- Nic... - rzuciłem na odczepne - Dostałem z piłki...
- Tak na pewno... - podeszła do mnie i spojrzała na siniaka - I niby taki wielki siniak ci wyszedł od piłki?
- No a co ? - rzuciłem trochę zdenerwowany
- Jak ty się odzywasz ? - popatrzyła na mnie z złością - Nie jestem Twoją koleżanką !  Już nie wiem co się z Tobą dzieje ?!  Przychodzisz nie wiadomo kiedy ! Posiniaczony ! Całkiem ci odbija ? Czy ty nie potrafisz być normalny ? - przerwała - Z twoim rodzeństwem nie było takich problemów.
Poczułem, że do oczu napływają mi łzy.
- Dzięki...- wyjąkałem powstrzymując płacz - Zapisałem się do szkoły do której chciałaś... Nie poszedłem na ten cholerny casting, bo powiedziałaś że i tak mi się nie uda !?! Według ciebie ciągle mam być szczęśliwy...Śmieją się ze mnie od szóstej klasy. Nie mam prawdziwych przyjaciół. Nigdy nie byłem lubiany. Zawsze robiłem to co chciałaś. I ty teraz mówisz, że jestem najgorszy ? Wiesz co, dziękuję ci bardzo. To mi na pewno pomoże.
- Czemu nie mówiłeś że ci dokuczają ? - spytała pobłażliwie
- A co miałem mówić ? Ostatnio jak tylko wszedłem na ten temat to od razu chciałaś iść do dyrektora, a to na pewno poprawiło by całą sytuacje.
- Na pewno to lepsze wyjście niż dać się poniżać.
- Lepsze ? - parsknąłem - Wtedy dopiero mieli by ubaw. Nie miał bym życia, rozumiesz ?
- No to masz czego chciałeś. - powiedziała kładąc moje ubrania na łóżku
- Wiesz ty to jednak potrafisz pocieszyć człowieka. - dodałem pociągając na nosie
- A ty myślisz, że ja nie miałam podobnie ? - skierowała do mnie z wyrzutem - Też śmiali się ze mnie że jestem z domu dziecka. Nauczyciele nie byli tacy jak teraz. Byłeś biedny ? Każdy z nich miał cię gdzieś. Liczyły się tylko te dzieci, których rodzice potrafili dobrze "posmarować" u nauczycieli. - przerwała na chwilę - Popatrz jak ja teraz wyglądam ? Moje koleżanki pracują w bankach, siedzą przez cały dzień i przewracają jakieś papierki. A ja ? - posmutniała - Rodzice nie pozwolili mi skończyć szkoły. Nie mieli pieniędzy, a właściwie ochoty, żeby wysłać mnie do jakiegoś liceum. Jak to powiedziała babcia : "Wzięliśmy cię po to żebyś nam pomagała i zaopiekowała się nami na starość". Ona nigdy nie miała do mnie serca. Nigdy mnie nie przytuliła. Przez całe życie była chora. - parsknęła - Zresztą tak jak teraz. Musiałam robić za nią wszystko. Pomagać w gospodarstwie dziadkowi, gotować i jeszcze do tego mieć czas na naukę. Ale nie, nie wolno mi było pójść do liceum, bo nie było by mnie w domu. Dziadek musiałby pracować sam. On był inny. Czasami był szorstki, ale bardzo mnie kochał. Ja z reszt jego też. Nie mogła bym go z tym wszystkim zostawić. On też był jej służącym. - zatrzymała się na chwilę - Dlatego nie chcę takiego życia dla Was. Chcę żebyście nie musieli pracować tak jak ja teraz. Codziennie jedno i to samo. Sama sprzątać całą szkołę. - podeszła do mnie i przytuliła mnie - Bardzo Cię Kocham... - Nie chcę żeby się z ciebie śmiali. Ty się dobrze uczysz. Możesz zostać jakimś wysokim urzędnikiem, albo dyrektorem.
- Mamo, ale ja tego nie chcę - powiedziałem patrząc na nią - Nie chcę tych wszystkich pieniędzy, nie potrzebne mi one.
- To co wolisz mieszkać pod mostem ?
- Nie... - zastanawiałem się jak to z siebie wydusić - Ja po prostu chcę robić w życiu to co kocham. Chcę żeby każdy dzień był wyjątkowy. Nie chcę tej monotonni. Codziennie wstawać z myślą, że za chwilę muszę biec do pracy, potem wrócić żeby posprzątać, ugotować obiad i iść spać. I tak codziennie. Co to za życie ?
- Mamo, bo... - spojrzała na mnie - Co ty masz pod okiem ? - na jej twarzy pojawił się uśmiech
- A co cię to obchodzi, co ? Zajmij się lepiej swoimi sprawami ! - byłem wściekły, nieogarniona frustracja, starała się wyjść ze mnie na zewnątrz.
- Jak ty się odnosisz do siostry ? - mama kontratakowała - Rodzeństwo powinno się kochać...
- Mamo proszę cię... - przerwałem jej, powoli się uspokajając
- Co ona ci takiego zrobiła ? Nie wiem co się z wami dzieje. - ruszyła powolnym krokiem w stronę drzwi.
Byłem na siebie wściekły. Siostra stała w drzwiach. Jej mina wskazywała na to, że zaraz się rozpłacze. Czas starał się dłużyć chwilę najsilniej jak tylko mógł. Ta mina utkwiła mi w pamięci. Mama zamykała za sobą drzwi, gdy wyjąkałem czując napływające do oczu łzy :
- Przepraszam... - przystanęła, ale się nie odwróciła i zamknęła je za sobą
Czułem się podle jak nigdy. Nie rozumiałem tego wszystkiego co się ze mną działo. Położyłem głowę na poduszce. Włożyłem pod nią rękę i mocno ją do siebie przytuliłem. Do moich oczu napłynęły łzy. Byłem samotny. Nikt nie zrozumie tego co się stało. Czy ja już do reszty straciłem rozum ? Od pewnego czasu mam ogromne napady złości, a teraz to wszystko jeszcze bardziej przybrało na sile. Ten wypadek tamtej nocy, zmienił moje życie diametralnie. Co my najlepszego zrobiliśmy ? No właśnie my... Skoro ze mną dzieje się coś dziwnego z nimi też musi... Zauważyłem go przecież wtedy... On mi pomógł, obronił mnie... Gdyby go wtedy nie było... Już by nie żył. Czułem dziwną satysfakcje myśląc o jego śmierci. Okropnie mnie to przeraziło. W jednej chwili myśl o zabiciu, myśl która tak strasznie mnie przerażała, powodowała, że moje serce zaczynało bić mocniej, a na mojej twarzy zaczynał malować się uśmiech. Odepchnąłem od siebie tą myśl. Ten głos w mojej głowie, ta dziwna żądza wciąż nie dawała mi spokoju. Nie mówiłem wam o tym, ale od pewnego czasu dręczyły mnie dziwne myśli. Zastanawiałem się, czy zwariowałem, czy to po prostu normalne, ale teraz... Każdy ból, każde uczucie, a nawet myśl, stawało się silniejsze. Rosło w mojej głowie, było bardziej dotkliwsze, czasami przerażające. Ten głos, a może to ja sam, kierował mnie w stronę czegoś złego, czegoś, czego w życiu bym nie uczynił z własnej woli. Chciał bym zrobił sobie coś złego. Przez długi czas czułem, jakby starał się kierować moim ciałem w to miejsce. Chciał, żebym spróbował, pragnął mojego bólu, bólu innych ludzi. Do cholery, co ja robię ? Gadam sam ze sobą. Ja na prawdę powoli wariuję. Prowadzę walkę z własnym "ja", bo jak można to inaczej nazwać. Popadam w jakąś paranoje. Ktoś musi mi pomóc. Ale kto ? Każdy ma mnie teraz daleko gdzieś. Do kogo bym się nie zbliżył, ranię go do łez. Co się stało tamtej nocy ? Kim się staje. Skąd ta moc ? Nie byłem niczego pewien. Jedyne co mogłem wtedy zrobić to wstać i pójść porozmawiać z moimi przyjaciółmi. Boję się. Ale to nie jest zwykły strach. Obawiam się samego siebie. Co jeszcze może się stać ?

WAŻNE !!!

Nie wiem czy jest sens ciągnąć to opowiadanie dalej... Nikt prawie nie czyta, co widać po dodawanych komentarzach. Dziękuję Candice, Uli, Ani i wszystkim którzy skomentowali za komentarze, oraz każdemu kto czyta. Proszę Was, nie bójcie się pokazać i oceńcie to co piszę, bo nie wiem, czy w ogóle jest sens tracić czas na pisanie. Kiedy ukaże się następny rozdział, zależy tylko od Was. Jeżeli pod każdym rozdziałem, będzie minimum 5 komentarzy, postaram się jak najszybciej dodać następny. Dzięki za przeczytanie. 

Siemka :)

Rozdział 6

Siemka !

Uczyłem się o Pitagorasie i natrafiłem na genialny cytat:

" Tak postępuj z przyjaciółmi, aby nie stali się nieprzyjaciółmi, a z nieprzyjaciółmi tak, żeby jak najprędzej stali się tobie przyjaciółmi."

Dziękuję, za każdy piękny komentarz i za to, że w ogóle chce Wam się czytać.

Sorki za błędy. :))
Następny rozdział za 5 komentarzy.

Wiecie jak to jest być samym ? Niby twoi koledzy cię lubią, uśmiechają się, próbują się śmiać z twoich żartów, ale tak na prawdę czujesz, że tylko udają. Ostatnia impreza, osiemnastka koleżanki. Wszyscy świetnie się bawią. A ja ? Kocham tańczyć i w ogóle, ale gdy tańczyłem sam. Gdy nikt nie chciał się ze mną bawić. Chociaż ubrałem się jak najlepiej i na prawdę bardzo się starłem... Było jak zwykle. Dziewczyny oblegały moich kolegów, ale nie mnie. Tańczyliśmy w kółku, skakaliśmy, wszystko niby dobrze, ale puścili wolną muzykę. Dziewczyny przytulają chłopaków. Chciałem zatańczyć. Podszedłem do jednej, nie tańczącej dziewczyny. Spytałem, czy zatańczy. I jak zwykle, dostałem pokrzepiającą odpowiedź : "Może później" - za chwilę tańczyła z moim kolegą. Ja podpierałem ścianę. Odczuwałem jeszcze bardziej, że jestem sam. Nikt nie chciał nawet na mnie spojrzeć. A na dodatek dziewczyna, która strasznie mi się podoba, przytula jednego z moich najlepszych kolegów. Wiecie jak się czułem ? Czułem się jak ostatni idiota. Jak ktoś, kto nic nie znaczy. Ja tylko chciałbym mieć taką osobę do której mógłbym się przytulić, czy po prostu pogadać o wszystkim. Czy to aż tak wiele ?
Ale każda impreza kiedyś się kończy. Ja nie doczekałem do końca. Gdy wszyscy tańczyli, wyszedłem. Nie miałem ochoty dalej czuć tego wstrętnego uczucia, które coraz bardziej się powiększało.

Teraz po tym co się stało, może nie będę miał takich problemów. Wiem jedno, na pewno nigdy nie zapomnę tego co kiedyś się wydarzyło. Nie będę z dziewczyną, która ocenia mnie tylko za wygląd. Nie chciała mnie wcześniej, wyzywała ? Nie będę z nią teraz.
Koniec tych moich głupich wspomnień. Mam teraz większy problem na głowie. Co ja powiem rodzicom ? Wejdę do kuchni i powiem : Cześć ! Jestem waszym syn, tak jakbyście mnie przypadkiem nie poznali. Tak... wczoraj wyszedłem z kumplami i stało się coś dziwnego. Wciągnęła mnie rzeka i teraz patrzcie jak wydoroślałem. Co ja mam im powiedzieć ? Uff... I tak nic nie wymyślę, przecież muszę tam kiedyś zejść. Co będzie to będzie.
Podszedłem do szafy i wyjąłem swoje ulubione spodnie. Założyłem. Były za duże. Podszedłem do lustra. Wyglądałem jak pajac. I co ja mam niby teraz założyć ?  Ściągnąłem je i uświadomiłem sobie, że na końcu szafy leżą spodnie w które się wcześniej nie mieściłem. Wyjąłem je i okazało się, że pasują idealnie. Założyłem podkoszulek, koszulę, skarpetki i buty. Usiadłem na łóżku. Serce biło mi jak młot. Podniosłem się i wyszedłem z pokoju. Schodząc po chodach, usłyszałem głos rodziców. Przeraziłem się jeszcze bardziej. Będąc obok kuchni, zatrzymałem się, zamknąłem oczy i zagryzłem wargę. Nie no, dam radę.
- Cześć - powiedziałem na powitanie do rodziców
Tata spoglądając zza gazety, rzucił mi jedno spojrzenie i wrócił z powrotem do lektury.
- Odchudzaj się dalej, to wnet cię wiatr zdmuchnie. - powiedział
Mama podeszła do mnie i popatrzyła na policzki.
- Jednak coś ta maść dała... Trzeba jej będzie więcej kupić - powiedziała z zadowoleniem - A to co ci ostatnio wyszło na plecach ? - powiedziała podnosząc mój podkoszulek do góry, na co ja odpowiedziałem odruchowym ściągnięciem go w dół. - Też zeszło... To dobrze, bo już się bałam, ze to coś poważniejszego.
A im co ? Nic nie zauważyli ? A może nie chcą zauważyć.
- Dziecko ty się jeszcze anemii nabawisz. - powiedziała mama patrząc na mnie - Patrz jak ty wyglądasz.
- Normalnie ? - powiedziałem kpiąco, na co mama rzuciła mi zabójcze spojrzenie. Odpowiedziałem jej ciepłym uśmiechem. Podszedłem do niej i mocno przytuliłem. Tak mocno ich kocham. Gdyby wiedzieli jak bardzo...
- Gdzie masz okulary ? - spytała
- Yyyy... u góry - powiedziałem zmieszany - Zapisałaś mnie do okulisty na kontrolę ? - chciałem jakoś zmienić temat
- Nie... - odpowiedziała przewracając naleśnika
- Mamo !? Miałaś to zrobić z miesiąc temu !
- Później zadzwonię... - powiedziała podając mi talerz i obdarowując promienistym uśmiechem
- Dziękuję. -  nie mogłem nie odwzajemnić tego jej pięknego uśmiechu

Zjadłem śniadanie. Cieszyłem się, że rodzice jednak się mnie nie wystraszyli, czy nie wyrzucili z domu. Miałem różne scenariusze, ale żaden z nich nie przypomniał tego, który się wydarzył. Jeden przewidywał nawet wezwanie policji. Strasznie mi ulżyło. Moi rodzice są kochani. I chyba trochę nie dowidzą. Chyba nie chudnie się z dnia na dzień ? Nie ważne. Najważniejsze że wszystko jakoś się potoczyło. Jedna sprawa z głowy. Teraz jeszcze zawieść resztę papierów do szkoły i mogę odpoczywać dalej.
Chyba każdego z Was mało interesuje opis mojego ubioru i samego ubierania. Przechodzę więc do samego wyjazdu. Po prostu wsiadłem do busa i pojechałem - tak wiem, bardzo to ciekawe. Wszyscy patrzyli na mnie dziwnym wzrokiem. Ze wszystkich stron czułem się osaczony przez wzrok gapiących się na mnie znajomych. Własny przyjaciel, który przechodził obok mnie w drodze na przystanek, nie poznał mnie. Czyli jednak moi rodzice znają mnie najlepiej. Założyłem swoje słuchawki. Odwróciłem głowę w stronę szyby. Niech się patrzą. Wreszcie byłem w centrum uwagi. Uwagi, której tak bardzo chciałem. Wysiadłem w centrum miasta. Miałem świetny humor, który chyba nikt nie mógł zepsuć. Wreszcie byłem przystojny ! Dziewczyny odwzajemniały moje uśmiechy. Mogłem im posyłać zadziorne spojrzenia. Patrzyły na mnie. Nie wstydziłem się tego kim jestem, tylko szczerzyłem swoje białe ząbki. Nie musiałem chylić głowy ku ziemi. Patrzyłem dumnie do góry. Wreszcie czułem się dobrze w swoim ciele. Zawsze jednak musi być jedno ale... Wciąż dręczyła mnie myśl o tamtej nocy i moim zmienionym wyglądzie. Może to takie moje małe przeznaczenie. Ale dlaczego akurat u mnie ? Skąd to się w ogóle wzięło ? Przecież nic w świecie nie dostajemy za darmo. To co się stało, nie jest ani trochę normalne. Za taki dar, na pewno jakoś będę musiał odpłacić.
Wszedłem do budynku szkoły, zostawiłem papiery. Nie uwierzycie kogo spotkałem w drzwiach. Moją ukochaną koleżaneczkę ! Też się ucieszyłem na jej widok.
- Cześć - powiedziałem obnażając swoje białe ząbki
Popatrzyła na mnie i wpatrując się w moje oczy, wyjąkała
- Cześć...
Nie spodziewała się mnie zobaczyć. Tym bardziej tak zmienionego. Może mnie nie poznała. Ale sądząc po jej minie - wręcz przeciwnie. Poznała mnie i to doskonale. Nawet nie wiecie jakiego mi to dało kopa. Szedłem jak niesiony na skrzydłach.
Miałem chwilę wolnego czasu. Było strasznie gorąco. Poszedłem do sklepu i kupiłem sobie wodę. Wodę, nie żadne pepsi, czy inne picie - wiecie tak zdrowo się odżywiam i w ogóle. Usiadłem na ławce w parku. Patrzyłem na biwakujących, rozbawionych ludzi. Znów poczułem doskwierającą samotność. Nie mam nikogo. Co z tego, że jestem ładny, jak i tak jestem sam. Początkowa radość powoli ustępowała smutkowi. Czułem się coraz mniej ważny. W parku zaczął wiać słaby wietrzyk. Popatrzyłem na zegarek. Jeszcze prawie pół godziny, ale zanim zajdę na przystanek... Wstałem z ławki. Idąc przez ulice, mijałem wielu ludzi. Wiele szczęśliwych par. Świat starał się mnie przygnieść jeszcze bardziej. Ciepły wietrzyk, stawał się silniejszy i zimniejszy. Chyba to, że nie wziąłem ze sobą żadnej kurtki, nie było najlepszą decyzją. Zrobiło się trochę chłodniej. Każdy nawet delikatny powiew wiatru, przyprawiał mnie o dreszcze. Przyspieszyłem kroku, żeby jak najszybciej dojść na przystanek. Drugą stroną drogi szedł mój znienawidzony kiedyś kolega. Nie był sam. Trzymała się go cała jego paczka. Kiedyś wyśmiewał się ze mnie, ale teraz ? Chyba nie ma dlaczego... Jednak w głowie nadal przewijały mi się wypowiadane przez niego przezwiska, które mimo minionego czasu, nadal bolały. Wreszcie doszedłem. On także. Nie miałem ochoty w ogóle go widzieć. Wszystko co najgorsze kojarzyło mi się właśnie z nim. Próbowałem nie patrzeć w jego stronę, ale kątem oka zauważyłem, że wskazuje na mnie. Śmiał się szyderczo i bezczelnie wskazywał mnie palcem! Nie... tylko nie to... On tu idzie. Na dodatek z grupką tych swoich dziwnych typków.
- Siema cioto - powiedział uderzając mnie w ramię - Masz papierosy ?
- Nie mam... - odpowiedziałem na odczepne. Ogarniający mnie z początku strach, powoli przerażał się w złość
- Nie ma papierosów, słyszycie ? - uśmiechając się głupio, skierował do swoich kumpli - To wyskakuj z kasy, chyba, że chcesz dostać. - powiedział tym razem całkiem poważnie
- Nie mam... - czułem, że zaraz wybuchnę
- Nie mam, nie mam !! Nie znasz innych słów ? - podkreślił kpiąco - Ciota nie ma pieniędzy...- znów zwrócił się do swoich koleżków - Wyskakuj z kasy, bo jak nie to ci obije tą twoją mordę !
- Odpieprz się! Jak mówię, że nie mam, to nie mam ! - wywrzeszczałem mu prosto w twarz, czując buzującą we mnie złość - I nie nazywaj mnie ciotą, bo sam nią jesteś !
Zrobił wściekła minę i wymierzył rękę w moją stronę. Uderzył mnie w twarz. Przewróciłem się na ziemię, a on zaczął śmiać się z kolegami. Poczułem, że złość przejmuje nade mną kontrolę. Wokół zaczęło robić się coraz ciemniej. Nad miastem zawisły gęste, ciemne chmury. Wiatr przerodził się w wichurę. Powoli podnosiłem się z ziemi. Wszystko we mnie gotowało się ze złości. Zacisnąłem mocno szczękę i wtedy stało się coś dziwnego. Nie panowałem nad tym. Poczułem żądze zemsty, która była tak wielka, że w żaden sposób nie potrafiłem jej pokonać. Szczerze, to nawet nie chciałem. Silny wiatr rozwiewał mi włosy. Nie czułem zimna. Z ciemnych chmur, zaczęły bić potężne pioruny. Wściekły patrzyłem na stojącego na przeciw kolegę. Podniosłem do góry rękę. Chłopak zaczął ściskać się za gardło.
- I co teraz powiesz cwaniaczku ? - wywrzeszczałem do dławiącego się kolegi
Popatrzyłem w stronę śmiejących się kolegów. Wokół nich zaczął płonąć ogień. Wielki krąg ognia otaczał ich dookoła. Wiatr wzmagał płomienie. Nie mogłem przestać. Po prostu moje ciało robiło to intuicyjnie. Ziemia wokół zaczęła się trząść. Wielki wir wiatru wzbił się w górę, aż do samego nieba. Po środku płonął nie gasnąc, płomienny okrąg. Ludzie wokół patrzyli na mnie z przerażonymi minami. Nie kontrolowałem swojego gniewu. Wszyscy w środku dusili się z braku powietrza i palącego gorąca. Znany mi kolega, trzymany przeze mnie w powietrzu, wyglądał jakby miał na szyi zaciśnięty powróz. Nie wiem skąd się to we mnie wzięło, ale czułem, że mi pomaga. To co robiłem, po prostu kasowało wszystko. Każdy ból, który kiedykolwiek czułe, był zadawany z podwójną siła, właśnie im. Czułem czerń, pustkę, gorycz, zło. Płakałem i nie myślałem o niczym innym, tylko o ich śmierci. Emocje kierowały mną we wszystkie strony. Jeden po drugim, wszyscy, mdleli w środku dziwnego słupa wiatru i ognia. Uderzające w niego pioruny i trzęsąca się ziemia, sprawiały że czułem, że mogę wszystko. Jedyne czego chciałem to zemsta. Zemsta, która doprowadziłaby do ich okrutnej śmierci. Która zada mi taki sam ból, jak oni mi zadali. Nagle poczułem uderzenie w ramię. Usłyszałem głos jednego z moich przyjaciół, którzy byli ze mną tamtej nocy.
- Filip co ty robisz ?!? Chcesz ich zabić ?!? - krzyczał uderzając mnie w plecy
Zamrugałem oczami. Poczułem jak całe zło powoli odpływa. Wyrwał mnie z tego transu. Ulatywała ze mnie cała sił. Wiatr słabł, a płomień gasnął. Byłem tak słaby, że nie miałem siły ustać o własnych siłach. Kolana ugięły się pode mną i zacząłem się przewracać. Jak przez mgłę widziałem zmieniający się z powrotem do swojego wcześniejszego stanu, świat. Upadłem. Jednak nie uderzyłem o twardą ziemię, ale o swoje miękkie łóżko. Nie wiem jak, ale przeniosłem się do swojego pokoju. Czułem, że wyssało to ze mnie resztkę sił. Oczy zamykały się ze zmęczenia. Zasnąłem.

Rozdział 5

Dziękuję, że jednak ktoś to czyta... ;)) 

Mam nadzieję, że chociaż trochę Wam wyjaśniłem w tym rozdziale, ale też wprowadziłem trochę zamętu i nowych pytań. :D

Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej, komentuj :p

Nadszedł długo oczekiwany poranek. W całym pokoju było tak strasznie zimno, że nie miałem ochoty podnosić się z łóżka. Witały mnie pierwsze promienie porannego słońca. Chłód w pokoju i zapach kawy dobiegający z kuchni. Czuć było poranek. Na podwórku słychać bawiące się siostry. Przeciągnąłem się  i odwróciłem w stronę poduszki. Strasznie dziwnie się czułem. Głowa mnie nie bolała, a ostatniego wieczoru, wydawało się, że zaraz ją rozsadzi. W zasadzie nic mnie nie bolało. Czułem się jak nowo narodzony. Jeszcze wczoraj myślałem, że nie przeżyje tej nocy. Do tego nie mieściłem się w swoim łóżku. Mimo iż z zima skuliłem się w kłębek, na łóżku brakowało miejsca. Ale ja szybko rosnę... Było mi tak dobrze. Dziwnie dobrze. Skuszony odgłosem chrupania świeżych bułeczek dobiegającym z dołu, nie mogłem dłużej leżeć. Byłem głodny jak wilk. Podniosłem się z łóżka. Usiadłem i przeciągnąłem się robiąc lwią minę. Ziewnąłem głośno i zamlaskałem. Zakręciło mi się w głowie. Stanowczo za szybko wstałem z łóżka. Spojrzałem na zegar, na którym godziny, przez moje problemy ze wzrokiem, zwykle były rozmazane. A dzisiaj ? Wręcz przeciwnie. Widziałem najdrobniejszą ryskę na jego obudowie. Mucha lecąca obok mojej głowy spowodowała taki hałas, że odwracając się ze strachu, prawie rozwaliłem pół pokoju. Coś niedobrego się ze mną dzieje. Wstałem z podłogi, na którą wcześniej upadłem i poszedłem do łazienki. Otworzyłem drzwi i podszedłem do umywalki. Nie miałem ochoty kolejny raz oglądać swoich grubych policzków i nieciekawych rysów twarzy. Schyliłem się nad umywalką i puściłem wodę. Nabrałem jej trochę w ręce i przemyłem twarz. Moje ręce były takie... takie duże. Moje małe dłonie, były duże ! Podniosłem głowę do góry i spojrzałem w lustro. Moja mina. Oczy większe od całej głowy.
- Co jest do cholery ? - spytałem sam siebie, prawie wrzeszcząc.
W lustrze nie było mnie. Nie widziałem dawnego Filipa. Stał tam wysoki, chudy blondyn. Nie miał układających się jak tylko im się podoba, przetłuszczonych lub wysuszonych włosów. Nie miał pryszczy. Dotknąłem swoich szorstkich od zarostu policzków, które nie był ani trochę grube. Delikatna skóra, na której nie ma żadnych nawet najmniejszych pryszczyków. Moje ręce powędrowały w stronę włosów, które były lśniące i zakręcone. Popatrzyłem na swój dawniej zaczerwieniony, a teraz idealny nos. Oczy. Były bardziej niebieskie niż zwykle. A na dodatek moje brwi. Stały się takie jak zawsze chciałem. Moje oczy hipnotyzowały. Patrzyłem na człowieka w lustrze. Był taki do mnie nie podobny. Chudy, umięśniony. Nogi, które zawsze denerwowały mnie swoim kształtem, teraz były idealne. Wyglądałem całkowicie inaczej. Nie to nie jestem ja. Coś się ze mną stało. To tylko sen z którego zaraz się obudzę. Tak na pewno. Jestem zbyt idealny. Przecież ludzie nie zmieniają się tak z dnia na dzień. I na dodatek aż tak bardzo ? To wygląd o którym zawsze marzyłem. Marzenia spełniają się tylko w snach. Jeszcze raz przemyłem twarz bardzo zimną wodą, ale to nic nie dało. W lustrze dalej stał całkiem inny chłopak. Ale jak ? Jakim cudem ? Przez myśl przebiegł mi ostatni sen. Może to ma związek z nim ?
- Chodź obudzimy Filipa... - powiedziały najmłodsza siostrzyczka czając się po cichu za moimi drzwiami
Szybko wróciłem na swoje łóżko, przykryłem się kołdrą i udawałem że śpię. Drzwi otwierały się powoli. Za chwilę wbiegła przez nie Magda. Szybko podbiegła do mojego łóżka i uderzyła w kołdrę. Z szybkością jaką wbiegła do pokoju, wybiegła z niego. Stanęła za drzwiami i zaczęła się śmiać. I za chwilę zaczęła drugie natarcie. Tym razem byłem przygotowany. Gdy tylko podbiegła do łóżka, złapałem ją.
- Mam cię ! ( uff... na szczęście głos został ten sam) - krzyknąłem, a ona odpowiedziała śmiechem. Śmiech cichł, a ona patrzyła na mnie ze zdziwieniem.
- Co ci się stało ? - spytała patrząc mi prosto w oczy
- Nic. Chodź połóż się... - powiedziałem na co moja pięcioletnia siostrzyczka uśmiechnęła się i położyła obok - Kocham cię wiesz ? - powiedziałem patrząc w jej duże brązowe oczy.
Przytuliła mnie jak zwykle. Tylko ona dawała mi to ciepło. Zastępowała innych. Dzięki niej czułem się potrzebny i kochany. Jedyna szczera, prawdziwa i najukochańsza osoba w moim życiu. Osoba, która kocha i nie chcę nic wzamian, oczywiście oprócz odwzajemnionej miłości. Osoba, która nauczyła mnie prawdziwie kochać. Gdy płakałem, płakała ze mną. Gdy rodzice się ze mną kłócili, stawała w mojej obronie. Taka mała, a takie wielkie serce. I te jej teksty. Czasami zwalała nimi na kolana. Przytuliła mnie mocno jeszcze raz, szeptem na ucho, poinformowała o śniadaniu i pobiegła zajmować się lalkami.
Ten dzień choć trochę pokręcony, zapowiadał się pięknie. Nie wiem o co w tym wszystkim chodzi, ale może własnie o to chodzi. O tą niewiedze. Bez niej życie nie było by tak ciekawe. Ale co ja powiem rodzicom i innym? Przecież oni na pewno zauważą różnicę. Boże czy to życie musi być takie pokręcone i niezrozumiałe ? Jak to się mogło stać ? Owszem chciałem tego i to bardzo, ale jak ? Co ja im powiem ?

Rozdział 4

Dziękuje każdemu, kto czyta to co piszę.

Nie wiem jednak ilu Was jest i czy opłaca się pisać dalej.

Postanowiłem, ze rozdziały będę dodawał, gdy pod najświeższym postem pojawi

się minimum 5 komentarzy, aby wiedzieć, czy opłaca się pisać dalej.

Po co w końcu tracić niepotrzebnie czas ?

Dzięki za przeczytanie. Następny za 5 komentarzy ;)))

Zasnąłem. Jednak mój sen przerwał ogromny ból brzucha, a potem i głowy. Myślałem, że nie wytrzymam. Skręcałem się z bólu. Wyprostowałem nogi, zszedłem z łóżka i podszedłem do okna. Otworzyłem je, aby zaciągnąć trochę świeżego powietrza. Ból powoli ustawał, aby za chwile znów się nasilić. Nie, nie mogłem wytrzymać. Poszedłem do kuchni, wyjąłem jakieś tabletki na żołądek. Zażyłem, popijając wodą i wróciłem na górę. Po kilku minutach ból brzucha minął, ale głowa nadal dawała się we znaki. Pulsujący ból, który nasilał się wtedy, gdy poruszałem głową. Nie chciałem szprycować się kolejnymi środkami przeciwbólowymi. Usiadłem na parapecie i patrzyłem na świecący jasno księżyc. Świeże powietrze dobrze mi robiło. Nie było zimno, wręcz przeciwnie. To była bardzo piękna i ciepła noc. Gdzieś niedaleko słychać było śpiew i światło ognia. Ktoś palił ognisko i dobrze się bawił. Przypomniało mi się to, co wydarzyło się dosłownie godzinę temu. Wydarzyło się, a raczej przyśniło. Tak jestem wielkim marzycielem, ale to ? Ten sen był nad wyraz prawdziwy. Wszystko w nim było takie dziwne, tajemnicze, Wszystko zdarzyło się szybko i nieoczekiwanie. Kilka uderzających o siebie kamieni i coś takiego... Uśmiechnąłem się sam do siebie i wtedy znowu poczułem ucisk w głowie. Patrząc przez okno poczułem się strasznie samotny. Powróciła ta pustka, która tak często dawała mi się we znaki. Poszedłem po swój odtwarzacz, aby zagłuszyć tą ciszę wokół, która przybijała jeszcze bardziej. Nie wiem czy to najlepszy pomysł przy bólu głowy, ale... Wróciłem z powrotem na parapet. Rozwinąłem słuchawki. Podłączyłem do odtwarzacza, włożyłem do uszu i puściłem muzykę. Pierwsza lepsza piosenka. Szczęśliwy traf.... i Ed Sheeran - Give Me Love. Miałem ochotę przesunąć dalej, ale jednak oparłem się tej pokusie. Słuchałem dokładnie każdego brzmienia. Patrzyłem na księżyc, który zawsze wydawał mi się taki piękny. Niebo nocą to według mnie jedna z najpiękniejszych rzeczy na świecie. Give Me Love... Moja dusza wrzeszczała wciąż w środku te słowa. Do oczu cisnęły mi się łzy, które jednak nie potrafiły się uwolnić. Napływało ich coraz więcej, ale wszystkie zatrzymywane przez barierę moich powiek, nie spływały dalej. Nasilało się to uczucie. Uczucie pustki, które rosło we mnie jak nadmuchiwana bańka mydlana. Jak balon, który napełniany i napełniany w końcu pęknie. Cisnęło i paliło tutaj w środku, bardziej i bardziej. Przed oczami miałem obrazy z mojego życia. Dziewczynę którą kochałem z całego serca, a która nawet o tym nie wie. Gdy było jej smutno, mój świat stawał się mniej kolorowy. Gdy była szczęśliwa, czułem się najszczęśliwszy na świecie. Jej widok przyprawiał mnie o nieopisaną radość i stan, którego nie potrafię opisać słowami. Świetnie mi się z nią rozmawiało, aż pewnego dnia powiedziała mi, że kocha kogoś innego. Byliśmy przyjaciółmi, więc zwierzała mi się z wielu rzeczy. Gdy usłyszałem te słowa, coś we mnie pękło. Jednak najważniejsze było dla mnie jej szczęście. Chociaż tak bardzo starałem się jej pokazać jak bardzo ją kocham, ona nie reagowała. Tak bardzo się dla niej zmieniłem, ale po co ? Ona też zmieniła swój stosunek do mnie. Gdy powiedziała mi, że zaczynam ją denerwować, pękła kolejna część mojego serca, ale to pęknięcie zabolało bardziej niż pierwsze. Tak bardzo ją kochałem i byłem w stanie zrobić dla niej wszystko. To tak bardzo zabolało i boli dalej. Czy jestem aż tak brzydki ? A może nie jest mi dane kochać. Może jestem głupkiem, którego nie można kochać. Felernym elementem społeczeństwa, któremu to się nie należy.
Piosenka wcale nie poprawiła mojego humoru. Czułem się jeszcze gorzej. Czemu po prostu nie potrafię tego wszystkiego zapomnieć ? Wszystkiego co się wydarzyło. Każde słowo wyryło na mojej duszy znamię, które będę nosił ze sobą do końca życia, a które jak niezagojona rana, wciąż daje o sobie znać. Każde przezwisko boli. Każda obelga rani. Najbardziej jednak boli brak pomocy, samotność i bezsilność. Dlaczego nie potrafię się rozpłakać jak inni, tylko wciąż kumuluje to wszystko w sobie ? Poczułem straszny ból w głowie. Czułem jakby ktoś wbił mi nóż w sam jej czubek. Zrzuciłem słuchawki, przewróciłem się na ziemię i powoli przyczołgałem do łóżka. Wdrapałem się na nie, zamknąłem oczy i ból trochę ulżył. Czułem się okropnie. Potrzebowałem mocnego uścisku, który "spuści powietrze z balonu" i "wyciśnie łzy".
- Dobranoc... - powiedziałem sam do siebie, odwracając głowę w stronę poduszki.

Rozdział 3

Dziękuje, że ktoś jednak czyta tego bloga ;))

Candice dziękuję za każdy komentarz...

Każdy z Was, czytelników jest dla mnie bardzo ważny.

Przepraszam za wszystkie błędy. :/

Święta minęły. Ten czas spędzony z rodziną był dla mnie zbawienny. Wreszcie mogłem trochę odpocząć. Kocham swoje młodsze siostry, które choć czasem bardzo denerwujące, potrafią być strasznie kochane. Gdyby była taka potrzeba, oddał bym za nie swoje życie. Mój brat, niestety wyprowadził się prawie rok temu. Przyjeżdża czasem, ale to nie to samo. Strasznie brakuje mi jego obecności w moim domu. Pamiętam dzień w którym się wyprowadził. Moja siostra była wtedy w ciąży. Mama z tatą, zaczęli kłótnie z moim szwagrem. Brat wstawił się w jego obronie. Siostra była już w zaawansowanym stadium ciąży. Strasznie ją kocham, chyba najbardziej z całej swojej rodziny. Tyle jej zawdzięczam, choć sama o tym nie wie. Strasznie płakała. Rodzice kłócili się ze szwagrem i bratem. Szwagier wsiadł wściekły do samochodu i pojechał. Brat umył samochód, wściekły wbiegł do domu, spakował swoje ubrania i mimo mojego płaczu i próśb, nie chciał zostać. Siedziałem ze swoją siostrą, która poroniła pierwszą ciąże. Strasznie się o nią bałem, a ona płakała. Najgorsze było to, że nie czuła ruchów dziecka. Płakałem i przytulałem ją do siebie. Nie chciałem, aby to dziecko także zmarło, bo pamiętam jak się czuła, gdy zmarło pierwsze. Próbowałem jakoś ją pocieszyć, ale sam nie znajdywałem argumentów. Mama i tata zajęli się swoimi sprawami i obydwoje płakali. Starałem się uchronić moje młodsze siostry od tego widoku. Szwagier w końcu wrócił i pobiegł do mojej siostry, która była pewna, że teraz, po kolejnej, najstraszniejszej kłótni z rodzicami na pewno wezmą rozwód. Zamknęli się w pokoju. Brat mył się w łazience i pakował swoje rzeczy. Nie mogłem nic poradzić. Wyszedłem przed dom i usiadłem na schodach. Strasznie płakałem. Nigdy w życiu tak strasznie się nie czułem. Płacząc, czułem że tracę oddech. Krztusiłem się każdym z nich. Całe moje dotychczasowe życie, legło w gruzach. To był najgorszy dzień w moim życiu. Nigdy tego nie zapomnę. Brat wyjechał, obrażony na rodziców. Wkrótce jednak wrócił i przeprosił. Ta kłótnia była jedynie pretekstem by się wyprowadzić. Pamiętam jak szwagier w końcu podszedł do mnie, zalewającego się łzami i modlącego na różańcu, aby dziecko, które się nie ruszało, znowu zaczęło żyć i zawołał mnie do środka. Wszedłem do ich pokoju, siedziałem między nim i siostrą, która masowała swój brzuch i powiedziała, że z dzieckiem wszystko w porządku. Strasznie się ucieszyłem, ale nie mogłem przestać płakać. Szwagier widząc jak płacze, przytulił mnie do siebie jak brat i pocieszał. Powiedziałem jemu i siostrze o tym jak mnie traktują w szkole. Obydwoje przytulali mnie, jak własne dziecko. Nie mogłem przestać płakać. Wreszcie mogłem się komuś o wszystkim wygadać. Nigdy nie zapomnę tego dnia.

Ale wracając do szkoły i bliższych czasów. Do końca roku nie odezwałem się do fałszywych koleżanek. Swoim przyjaciołom wybaczyłem już dawno i starałem się normalnie z nimi rozmawiać. Ten rok minął lepiej niż mi się wydawało. Nikt mnie już nie wyzywał. Rozmawiałem i śmiałem się nawet z ludźmi, których kiedyś uważałem za swoich największych wrogów. Wszystko odwróciło się o 180 stopni. Średnią udało mi się jakoś wyciągnąć na 5,0. Dostałem się do dobrej szkoły o której marzyłem. Miałem chodzić do jednej klasy ze zdradziecką przyjaciółką, która sama zaproponowała, abym tam z nią poszedł. Jak ci ludzie potrafią być przewrotni... 

Nadeszły wakacje. W domu jak zwykle nie działo się nic ciekawego. Z kolegami postanowiliśmy, że codziennie, pod koniec dnia, będziemy się spotykać. I tak było. Na prawdę dobrze się bawiliśmy. Graliśmy w nogę, paliliśmy ogniska, organizowaliśmy zabawy, lub po prostu chodziliśmy razem po mieście. Ale pewnego dnia, zdarzyło się coś, co jeszcze bardziej nas zespoliło. Coś, co zmieniło całe nasze dotychczasowe życie. Coś tak dziwnego, że sam nie potrafiłem tego opisać. 

Jak zwykle zebraliśmy się całą paczką w naszym miejscu. Nie chciało nam się grać. Mieliśmy ochotę się przejść. Gadaliśmy, śmialiśmy się, wydzieraliśmy się na całe gardło. Śpiewaliśmy, rapowaliśmy, wymyślaliśmy rymowanki i wierszyki. Tego wieczoru świecił najpiękniejszy księżyc, jaki kiedykolwiek widziałem. Pierwszy dzień sierpnia. Został jeden miesiąc. Idąc niedaleko rzeki, skuszeni jej szumem, podeszliśmy nad jej brzeg i robiliśmy kaczuszki. Zrobiliśmy zawody kto zrobi ich najwięcej. W końcu postanowiliśmy ustawić się po obu stronach rzeki, a właściwie teraz, niewielkiego strumyka i rzucać kaczuszki na przeciw siebie. Nad brzegiem rosła piękna i bardzo stara wierzba. Miejsce w którym byliśmy w świetle księżyca wyglądało tak magicznie. Przeskakując przez kamienie, które wystawały z rzeki, szybko przedostałem się na drugi brzeg. Kolega, nie miał tyle szczęścia i potykając się o mokry kamień, wpadł nogą do rzeki. Zamoczył się aż po pas. U nas wywołało to atak śmiechu, ale jemu - całemu przemoczonemu- wcale nie było zabawnie. Przeszedł na drugą stronę i w końcu jego zmartwiona mina, też przeraziła się w promienny uśmiech. Chwyciliśmy za kamienie i staraliśmy się tak zrobić kaczuszki, by nasze kamienie spotkały się na środku, uderzając w siebie. 

- Trzy, czteeerryyy !!! - wykrzyknąłem

I tak w kółko. Bawiliśmy się jak małe dzieci. Bo po co w końcu na siłę starać się być dorosłym ? Było już dosyć późno. Zrezygnowani po kilku porażkach, nie mieliśmy już ochoty na dalszą zabawę. Po prostu już się nam to znudziło. Mając zamiar już pójść, od niechcenia, rzuciliśmy po raz ostatni kamieniami. I stało się. Kamienie uderzyły w siebie. 

- Woaaahhh !! Udało się ! - cieszyliśmy się jak pies świeżą kością

Gdy wszyscy cieszyli się z tego, że w końcu udało nam się osiągnąć "wymarzony" cel (wiecie męska duma, te sprawy, próbowalibyśmy aż do skutku), zauważyłem coś dziwnego. Spojrzałem w stronę wody. Na jej powierzchni pojawiały się bąbelki. Było ich coraz więcej. Nasza rzeka w miejscu, gdzie zderzyło się pięć kamieni, zamieniała się w jacuzzi. 

- Ej chłopaki !?! - powiedziałem z wrażenia otwierając usta

- Co jest ? - spytał jeden z kolegów spoglądając w moją stronę. Nie musiałem nic mówić, wystarczyło że wskazałem palcem na pieniącą się wodę. Patrzyliśmy jak zaczarowani. W jednej chwili księżyc stracił coś ze swojego blasku, by nagle rozbłysnąć oślepiającym promieniem i uderzając nim w powierzchnię wody. Woda zaczęła się burzyć.

- Ej chłopaki co się dzieje ? - wykrztusiłem w końcu z siebie

- Nie wiem - odpowiedział jeden, przełykając ślinę 

Niewielkie wzburzenie przeistoczyło się w wielki wir. Cichy szept wydobywający się z jego środka, swoim cienkim głosem, przekazywał nam coś w nieznanym dla nas języku. Wierzba poruszała swymi liśćmi i zrzucała jeden za drugim, a każdy z nich lśnił w świetle księżyca i spalając się, wpadał do wody. Wszystko było takie magiczne. Cichy szept stawał się coraz głośniejszy i wyraźniejszy. Czułem dziwną więź z tym miejscem. Głos był taki miły, cichy, a zarazem donośny. Był słodki i koił moją duszę. Czułem się błogo jak nigdy. Wyszeptywane słowa, przeistaczały się w delikatną pieśń. Popatrzyłem na wodę. Na jej powierzchni widziałem wszystkie sytuacje ze swojego życia. Widziałem siebie, widziałem moich przyjaciół, rodzinę. W końcu na tafli wody pojawiło się pięcioro postaci. Robiły rzeczy o których, nawet nigdy mi się nie śniło. Wszystko co do tej pory widziałem tylko w bajkach, przewijało się przez te wszystkie obrazy. W końcu poczułem delikatny powiem wiatru. Obejrzałem się wokół siebie. Moi przyjaciele wpatrzeni w wir, nie zauważyli tego delikatnego powiewu. Byli jakby zahipnotyzowani. Wietrzyk robił się coraz silniejszy. Poczułem dziwną siłę, która zaczyna ciągnąć mnie w stronę wody. Próbowałem się jej opierać, ale wiatr robił swoje. Wciągało mnie wprost do wody. To samo robiło z moimi kolegami. Chwyciliśmy się za ręce. Myślałem, że to już koniec. W co ja się wpakowałem ? O co chodzi ? Co to jest ? Nie, to nie może być prawda. Moje serce biło w rytm pieśni, która przybierała coraz szybsze tępo. Nie mogłem się dłużej opierać. Wpadłem w wir, który ciągnął mnie nie wiadomo dokąd. Cały świat kręcił się w kółko, coraz szybciej i szybciej. Zacisnąłem mocno oczy i w końcu poczułem, że stoję w miejscu. Otworzyłem powoli, przymrużone oko. Leżałem w swoim pokoju, ciężko oddychając. Otworzyłem oboje oczu i wstałem. Podszedłem do okna. Wszystko wyglądało zwyczajnie. Księżyc, gwiazdy, śpiewające świerszcze. Przetarłem oczy i poszedłem do łazienki. Co się ze mną dzieje ? Głupieje już całkiem ? Kolejny cudowny sen... Sen, który wydawał mi się nadzwyczaj realny. To było dziwne.

Mój drugi blog

Mój drugi blog w którym piszę opowiadanie fantasy. Historia o dziewczynie ( tak też pisane, jako dziewczyna, bo wolę 1 osobowo), która zmaga się ze swoim przeznaczeniem. Dziękuję Wam za każdą wizytę. Każdy czytający wiele dla mnie znaczy. A tutaj macie link http://sila-przeznaczenia.blogspot.com/