Rozdział 7

Siemka ! 

Dawno mnie tutaj nie było ;///

Ale teraz postaram się nadrobić te straty xD, 

Mam nadzieję, że zaczniecie komentować, bo to dla mnie ogromna motywacja.

Dziękuję za przeczytanie. :))

Obudziłem się. Każdy nawet najcichszy dźwięk sprawiał ogromny ból. Czułem się okropnie. Ale musiałem się jakoś podnieść. Dotknąłem policzka i odrywając rękę zasyczałem z bólu. Strasznie bolało. Twarz była opuchnięta. Podniosłem się z łóżka i poszedłem do lustra. Pod okiem miałem wielki, fioletowy balon. Połowę twarzy zajmowała opuchlizna. Co ja powiem rodzicom ? Ich synek, który nigdy się nie bił, nagle przychodzi ze śliwą pod okiem. Raczej nie będą zadowoleni. A to co się wtedy stało ? Nie mogę teraz nawet na siebie patrzeć. To nie byłem ja... A może taki na prawdę jestem. Może wtedy pokazałem prawdziwego siebie. Jednak mama nie dała mi spokojnie pomyśleć. Otworzyła drzwi i wpadła do pokoju.
- To ty już jesteś ? - spytała parząc na mnie - Kiedy przyszedłeś... Co ty masz pod okiem ?? - patrzyła na mnie z otwartą buzią
- Nic... - rzuciłem na odczepne - Dostałem z piłki...
- Tak na pewno... - podeszła do mnie i spojrzała na siniaka - I niby taki wielki siniak ci wyszedł od piłki?
- No a co ? - rzuciłem trochę zdenerwowany
- Jak ty się odzywasz ? - popatrzyła na mnie z złością - Nie jestem Twoją koleżanką !  Już nie wiem co się z Tobą dzieje ?!  Przychodzisz nie wiadomo kiedy ! Posiniaczony ! Całkiem ci odbija ? Czy ty nie potrafisz być normalny ? - przerwała - Z twoim rodzeństwem nie było takich problemów.
Poczułem, że do oczu napływają mi łzy.
- Dzięki...- wyjąkałem powstrzymując płacz - Zapisałem się do szkoły do której chciałaś... Nie poszedłem na ten cholerny casting, bo powiedziałaś że i tak mi się nie uda !?! Według ciebie ciągle mam być szczęśliwy...Śmieją się ze mnie od szóstej klasy. Nie mam prawdziwych przyjaciół. Nigdy nie byłem lubiany. Zawsze robiłem to co chciałaś. I ty teraz mówisz, że jestem najgorszy ? Wiesz co, dziękuję ci bardzo. To mi na pewno pomoże.
- Czemu nie mówiłeś że ci dokuczają ? - spytała pobłażliwie
- A co miałem mówić ? Ostatnio jak tylko wszedłem na ten temat to od razu chciałaś iść do dyrektora, a to na pewno poprawiło by całą sytuacje.
- Na pewno to lepsze wyjście niż dać się poniżać.
- Lepsze ? - parsknąłem - Wtedy dopiero mieli by ubaw. Nie miał bym życia, rozumiesz ?
- No to masz czego chciałeś. - powiedziała kładąc moje ubrania na łóżku
- Wiesz ty to jednak potrafisz pocieszyć człowieka. - dodałem pociągając na nosie
- A ty myślisz, że ja nie miałam podobnie ? - skierowała do mnie z wyrzutem - Też śmiali się ze mnie że jestem z domu dziecka. Nauczyciele nie byli tacy jak teraz. Byłeś biedny ? Każdy z nich miał cię gdzieś. Liczyły się tylko te dzieci, których rodzice potrafili dobrze "posmarować" u nauczycieli. - przerwała na chwilę - Popatrz jak ja teraz wyglądam ? Moje koleżanki pracują w bankach, siedzą przez cały dzień i przewracają jakieś papierki. A ja ? - posmutniała - Rodzice nie pozwolili mi skończyć szkoły. Nie mieli pieniędzy, a właściwie ochoty, żeby wysłać mnie do jakiegoś liceum. Jak to powiedziała babcia : "Wzięliśmy cię po to żebyś nam pomagała i zaopiekowała się nami na starość". Ona nigdy nie miała do mnie serca. Nigdy mnie nie przytuliła. Przez całe życie była chora. - parsknęła - Zresztą tak jak teraz. Musiałam robić za nią wszystko. Pomagać w gospodarstwie dziadkowi, gotować i jeszcze do tego mieć czas na naukę. Ale nie, nie wolno mi było pójść do liceum, bo nie było by mnie w domu. Dziadek musiałby pracować sam. On był inny. Czasami był szorstki, ale bardzo mnie kochał. Ja z reszt jego też. Nie mogła bym go z tym wszystkim zostawić. On też był jej służącym. - zatrzymała się na chwilę - Dlatego nie chcę takiego życia dla Was. Chcę żebyście nie musieli pracować tak jak ja teraz. Codziennie jedno i to samo. Sama sprzątać całą szkołę. - podeszła do mnie i przytuliła mnie - Bardzo Cię Kocham... - Nie chcę żeby się z ciebie śmiali. Ty się dobrze uczysz. Możesz zostać jakimś wysokim urzędnikiem, albo dyrektorem.
- Mamo, ale ja tego nie chcę - powiedziałem patrząc na nią - Nie chcę tych wszystkich pieniędzy, nie potrzebne mi one.
- To co wolisz mieszkać pod mostem ?
- Nie... - zastanawiałem się jak to z siebie wydusić - Ja po prostu chcę robić w życiu to co kocham. Chcę żeby każdy dzień był wyjątkowy. Nie chcę tej monotonni. Codziennie wstawać z myślą, że za chwilę muszę biec do pracy, potem wrócić żeby posprzątać, ugotować obiad i iść spać. I tak codziennie. Co to za życie ?
- Mamo, bo... - spojrzała na mnie - Co ty masz pod okiem ? - na jej twarzy pojawił się uśmiech
- A co cię to obchodzi, co ? Zajmij się lepiej swoimi sprawami ! - byłem wściekły, nieogarniona frustracja, starała się wyjść ze mnie na zewnątrz.
- Jak ty się odnosisz do siostry ? - mama kontratakowała - Rodzeństwo powinno się kochać...
- Mamo proszę cię... - przerwałem jej, powoli się uspokajając
- Co ona ci takiego zrobiła ? Nie wiem co się z wami dzieje. - ruszyła powolnym krokiem w stronę drzwi.
Byłem na siebie wściekły. Siostra stała w drzwiach. Jej mina wskazywała na to, że zaraz się rozpłacze. Czas starał się dłużyć chwilę najsilniej jak tylko mógł. Ta mina utkwiła mi w pamięci. Mama zamykała za sobą drzwi, gdy wyjąkałem czując napływające do oczu łzy :
- Przepraszam... - przystanęła, ale się nie odwróciła i zamknęła je za sobą
Czułem się podle jak nigdy. Nie rozumiałem tego wszystkiego co się ze mną działo. Położyłem głowę na poduszce. Włożyłem pod nią rękę i mocno ją do siebie przytuliłem. Do moich oczu napłynęły łzy. Byłem samotny. Nikt nie zrozumie tego co się stało. Czy ja już do reszty straciłem rozum ? Od pewnego czasu mam ogromne napady złości, a teraz to wszystko jeszcze bardziej przybrało na sile. Ten wypadek tamtej nocy, zmienił moje życie diametralnie. Co my najlepszego zrobiliśmy ? No właśnie my... Skoro ze mną dzieje się coś dziwnego z nimi też musi... Zauważyłem go przecież wtedy... On mi pomógł, obronił mnie... Gdyby go wtedy nie było... Już by nie żył. Czułem dziwną satysfakcje myśląc o jego śmierci. Okropnie mnie to przeraziło. W jednej chwili myśl o zabiciu, myśl która tak strasznie mnie przerażała, powodowała, że moje serce zaczynało bić mocniej, a na mojej twarzy zaczynał malować się uśmiech. Odepchnąłem od siebie tą myśl. Ten głos w mojej głowie, ta dziwna żądza wciąż nie dawała mi spokoju. Nie mówiłem wam o tym, ale od pewnego czasu dręczyły mnie dziwne myśli. Zastanawiałem się, czy zwariowałem, czy to po prostu normalne, ale teraz... Każdy ból, każde uczucie, a nawet myśl, stawało się silniejsze. Rosło w mojej głowie, było bardziej dotkliwsze, czasami przerażające. Ten głos, a może to ja sam, kierował mnie w stronę czegoś złego, czegoś, czego w życiu bym nie uczynił z własnej woli. Chciał bym zrobił sobie coś złego. Przez długi czas czułem, jakby starał się kierować moim ciałem w to miejsce. Chciał, żebym spróbował, pragnął mojego bólu, bólu innych ludzi. Do cholery, co ja robię ? Gadam sam ze sobą. Ja na prawdę powoli wariuję. Prowadzę walkę z własnym "ja", bo jak można to inaczej nazwać. Popadam w jakąś paranoje. Ktoś musi mi pomóc. Ale kto ? Każdy ma mnie teraz daleko gdzieś. Do kogo bym się nie zbliżył, ranię go do łez. Co się stało tamtej nocy ? Kim się staje. Skąd ta moc ? Nie byłem niczego pewien. Jedyne co mogłem wtedy zrobić to wstać i pójść porozmawiać z moimi przyjaciółmi. Boję się. Ale to nie jest zwykły strach. Obawiam się samego siebie. Co jeszcze może się stać ?