Rozdział 2

Kolejny rozdział. 

Mam wenę i dodaje rozdziały. 

Piszę co mi leży na sercu. 

Jeżeli Wam się nie podoba to piszcie. 

Nie wiem, czy pisać dalej. Dzięki za przeczytanie ;)

Nie wiem czy znacie to uczucie. Stoicie pośrodku tłumu ludzi. Są tam wasi znajomi, rodzina i inni ludzie, których mniej więcej kojarzycie. Wszyscy rozmawiają ze sobą, dobrze się bawią. Widzisz jak dziewczyna z chłopakiem przytulają się do siebie i idą za rękę. Widać ich miłość. Twoi kumple mają Cię gdzieś. Rozmawiają ze sobą, nawet nie zauważając, że nie włączasz się do rozmowy. Przez tą chwilę jesteś niewidzialny. Nikt o Tobie nie myśli. Mimo tak wielkiego tłumu wokół, czujesz że jesteś sam. Nikt Cię tu nie rozumie. Nikt nie ma ochoty z Tobą zagadać, wziąć pod rękę, darować choć trochę tego ciepła, które potrzebujesz. Tak poczułem się wczoraj. Mimo tego, że mam wielu przyjaciół, którzy zapewne w połowie są moimi większymi wrogami, niż przyjaciółmi, jak to się okazało ostatnio, to z początku czując radość w końcu zauważyłem, że jestem sam. Nie mówiłem Wam, ale jestem strasznie religijny. Możecie nie wierzyć w Boga i mówić mi, że jestem głupi, że w Niego wierzę, ale to i tak nie zmieni mojej postawy. Dzięki modlitwie i jego pocieszeniu, zawartym w jego słowach, nie poddałem się i żyję dalej. To właśnie dzięki niemu, dzięki moim prośbą, które wysłuchał, jestem tym kim jestem. Jemu zawdzięczam to, że potrafię wybaczać, że jestem takim, a nie innym człowiekiem. Po prostu, gdy o nim myślę, czuję wewnętrzną radość, która bije ze środka i wtedy czuję, że wreszcie żyję, że jestem dla Niego ważny. Tak więc idąc w procesji z całym zgromadzonym kościołem. Ze swoimi przyjaciółmi, wrogami, rodziną. Wszyscy śpiewali pieśni, rozmawiali. Szukałem wzrokiem swoich przyjaciół. Wreszcie zauważyłem, że niedaleko mnie idą moje koleżanki. Od razu na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Były zaraz obok mnie. Obok nich szedł starszy chłopak, a właściwie pijaczyna spod sklepu (który jednej z nich się podobał, naprawdę nie wiem dlaczego...) i rozmawiał z nimi. Całe dnie przesiaduje przed sklepem. Nie jest też okazem piękna, ale im się podoba. Nie ważne, ich gust. Zauważyły mnie, a ja mimowolnie, gdy tylko spojrzałem w ich stronę, od razu rumieniłem się i uśmiechałem. Byłem obok nich na wyciągnięcie ręki, miałem im coś powiedzieć, ale coś mnie powstrzymało. Szliśmy już dosyć długo obok siebie, a one nawet raz się do mnie nie uśmiechnęły. Ich najbliższa przyjaciółka, kilka dni temu obgadała mnie z góry do dołu. Nie słyszałem całej rozmowy. Może one też mnie nie znosiły ? Idą na przód, tuż o krok obok mnie, nawet nie powiedziały głupiego Cześć . Najwidoczniej i one miały mnie już dosyć. Wszyscy dalej śpiewali, cieszyli się. Czuli więź ze sobą, a ja powoli, z minuty na minutę, miałem ochotę wybiec z tego tłumu. Czułem się taki samotny. Nie jestem wart nawet jednego spojrzenia, czy uśmiechu. Tak, to bardzo pocieszające. Do oczu cisnęły mi się łzy. Zwolniłem kroku i patrzyłem na koleżanki, które najwidoczniej lepiej czuły się bez mojego towarzystwa. Najgorsze było to, że znamy się już tak dawno. Tak i jeszcze potem mój kolega. Przeszedł obok mnie, a nawet nie pisnął słówkiem. Poczułem się niewidzialny. Było mi strasznie smutno. Wracały do mnie, stare wyparte wspomnienia o których dawno chciałem zapomnieć. Popatrzyłem wokoło siebie. Kilka osób patrzyło na mnie dziwnym spojrzeniem. Jeden chłopak mówił coś do drugiego patrząc na mnie, po czym obydwoje zaczęli się uśmiechać. Nie miałem siły, nikomu popatrzyć w twarz. Spoglądałem na ziemię, na której leżał zlepiony śnieg. Coś tutaj w środku, bolało mnie jak cholera. Nie miałem siły śpiewać. Nie miałem nikogo. Byłem sam, pośród tłumu.