Rozdział 1

Dziękuję każdemu z Was za wejście. 

Liczę, że przeczytacie i skomentujecie.To mój pierwszy rozdział i był pisany

na szybko, tak po prostu z natchnienia. Jeżeli Wam się nie podoba, to piszcie śmiało. ;)

Dzisiaj coś we mnie pękło. To co się dowiedziałem, prawie powaliło mnie na kolana. Od zawsze byłem wyśmiewany przez wszystkich za wygląd, za charakter, za to, że dobrze się uczę, za wszystko. Byłem ich pomiotłem. Nic nie znaczącym śmieciem, którego można tak po prostu zmiażdżyć i wyrzucić za siebie. Cieszyłem się tym, że wejdę w całkiem inny świat, poznam nowych ludzi, będę mógł pooddychać swobodnie. I tak było, przez kilka pierwszych dni gimnazjum. Wcześniej lubiany przez całą klasę i nauczycieli, potem wyśmiewany za to jaki jestem. Rozgadany, roześmiany, by w końcu stać się cichy, osamotniony, smutny, mający ochotę skończyć tą całą farsę. Zaczęło się niewinnie, jak zawsze, od wyzwiska "Pustak". Nie wiem czemu, może przez to, że gdy mnie przezywali, nie przejmowałem się tym i nie reagowałem. Teraz myślę, że było to z mojej strony strasznie głupie, ale czasu nie da się zmienić. Wystarczyło coś powiedzieć, nie dać komuś tak po prostu sobą pomiatać. Nigdy w życiu nie zapomnę tego uczucia, gdy słyszałem przezwisko wymawiane, albo wykrzykiwane przez kogoś pod moim adresem. Chciałem wtedy zniknąć, odejść jak najdalej. Znienawidziłem ich wszystkich, którzy mnie tak nazywali. Ale jedno przezwisko to nie wszystko. Nie byłem zbytnio chudy, ale też nie strasznie gruby. Dobrze się uczyłem, a na dodatek miałem okulary. Byłem spokojny, nigdy nie wdawałem się w bójki. Nie stać mnie było na markowe, modne ubrania. Mogłem jedynie nosić w większości za małe ubrania, po starszym bracie. Wszyscy szydzili ze mnie. Na każdym kroku słyszałem jak ktoś szepcze coś na mój temat. Te wszystkie spojrzenia, uśmieszki, to wszystko powodowało, że stawałem się coraz bardziej cichy i zamknięty w sobie. Kiedyś otwarty, silny, nie bojący się niczego, powoli zacząłem przestawać wierzyć w siebie. Nie miałem siły przeciwstawiać się temu co mówią. Bolało mnie to jak cholera i najgorsze było to, że nic nie mogłem na to poradzić. Jednak coś dawało mi siłę, by żyć dalej. Miałem siłę by wstać i w pewnym stopniu cieszyć się każdym dniem. Swoim wrogą nie dawałem satysfakcji z tego, że się poddałem, wręcz przeciwnie, uśmiechałem się i ukrywałem to, co tak na prawdę czuję. Przez to, byłem szykanowany jeszcze bardziej, ale to wszystko czyniło mnie jeszcze silniejszym. Przyjaciele, to właśnie dzięki nim, moje życie nie straciło nigdy sensu. A także, moja rodzina, która kochała mnie z całego serca i przy której czułem się swobodnie. Mimo wszystkiego złego, co spotykało mnie ze wszystkich stron, oni wszyscy potrafili podnieść mnie na duchu, sprawić bym aż tak strasznie się tym nie przejmował i witał nowy dzień z uśmiechem. Przy nich czułem się swobodnie, nie wstydziłem się pokazywać tego jaki jestem na prawdę. Uświadomiłem sobie, że żyje się tylko ten jeden raz. Mam jedna szansę, by coś zrobić, coś przeżyć. Więc nie opłaca się tracić życia na użalanie się nad sobą, gdy można dobrze się bawić. I wkrótce moje życie zaczęło się zmieniać. Starałem się, mieć gdzieś zdanie innych. Coś im się nie podoba? Trudno, to moje życie i nie ma w nim miejsca dla próbujących je zmienić. Na zabawach stałem się królem parkietu. Wkrótce zacząłem być uważany za duszę towarzystwa. Nie potrzebowałem litości innych. Nie chciałem, aby lubili mnie inni, wystarczyło mi kilka bliskich, prawdziwych osób. Szczerze? W dupie miałem zdanie innych. Wystarczyła mi paczka przyjaciół z którą spędzałem całe dnie, dobrze się bawiąc. Ale niektórym moje szczęście strasznie przeszkadzało. Starsi koledzy zaczynali grozić mojej paczce. Myślicie że się tym przejęliśmy? Wręcz przeciwnie, to jakby jeszcze bardziej motywowało nas i zespalało razem. Skończyła się druga i trzecia klasa. Byliśmy najstarsi. Dawaliśmy popalić młodym, ale dyrektor wkrótce ukrócił nasze wybryki.
Postanowiłem schudnąć. Patrząc na zdjęcia z poprzednich lat nie mogę uwierzyć w to, jaką metamorfozę przeszła cała nasza klasa. Z niskich, zapryszczonych grubasów, wyrośliśmy na przystojnych młodych mężczyzn. Wszystko biegło tak szybko. Wszyscy się zmieniali, a ja zostawałem taki sam. Nadal naśmiewali się ze mnie, chociaż rzadziej i nigdy w moim towarzystwie. Było mi bardzo smutno widząc dziewczyny, przytulające moich kolegów. Siedziałem z boku sam. Udawałem uśmiech, ale w środku czułem ogromny ucisk. Nic w życiu nie przychodzi samo, więc jak pisałem wcześniej, postanowiłem zrzucić kilka kilogramów. Zimowe wieczory, które spędzałem powtarzając materiał przed egzaminem, urozmaiciłem o codzienne ćwiczenia. Na wiosnę stałem się zupełnie innym człowiekiem. Zacząłem bardziej o siebie dbać, a efekty zaczęły być widoczne gołym okiem. Nadal jednak byłem sam. Nie miałem czasu na miłość, chociaż bardzo potrzebowałem tego ciepła w środku. Minął i egzamin, którego strasznie się bałem, a który okazał się bułką z masłem. Nadchodził koniec roku i wtedy spóźniając się do szkoły, dowiedziałem się prawdy, o której nigdy nie chciał bym nawet pomyśleć. Usłyszałem, jak jedna z moich przyjaciółek, która nie ukrywając bardzo mi się podobała, obsmarowuje mnie z góry do dołu. Poczułem, że coś we mnie pękło. Spodziewał bym się wszystkiego, ale nigdy tego, czego sam byłem świadkiem. Poczułem się jak skończony idiota, który uwierzył, że coś się zmieniło. To było gorsze niż te wszystkie wyzwiska, głupie  uśmieszki, które słyszałem przez te wszystkie lata. Jednak mimo tego postanowiłem się pozbierać. Nie umiem trzymać żalu, ale nie potrafiłem już potem tak po prostu z nią rozmawiać. Wszystkie koleżanki z klasy, uważają mnie za największego idiotę. Jedynie jedna osoba, moja przyjaciółka z podstawówki, okazała się być mi wierna i wspomóż mnie, mimo tego, że tak dawno z nią nie rozmawiałem. Najgorsze jest to, że moi najbliżsi przyjaciele, wciąż przesiadują w gronie nienawidzących mnie koleżanek, które udają przyjaźń. A ja po tym wszystkim nie potrafię... Nie potrafię tak po prostu z nimi rozmawiać. Co jeśli moi przyjaciele też tak o mnie myślą? Może oni też mają gdzieś naszą przyjaźń. Są ze mną tylko wtedy gdy coś potrzebują. Przyjaźnią się ze mną po to by mieć z tego korzyść. Udając uśmiech, męcząc się moim widokiem. Może mają mnie dosyć ? Wszystko znowu legło w gruzach, a wydawało się, że może być już tylko lepiej.