Rozdział 3

Dziękuje, że ktoś jednak czyta tego bloga ;))

Candice dziękuję za każdy komentarz...

Każdy z Was, czytelników jest dla mnie bardzo ważny.

Przepraszam za wszystkie błędy. :/

Święta minęły. Ten czas spędzony z rodziną był dla mnie zbawienny. Wreszcie mogłem trochę odpocząć. Kocham swoje młodsze siostry, które choć czasem bardzo denerwujące, potrafią być strasznie kochane. Gdyby była taka potrzeba, oddał bym za nie swoje życie. Mój brat, niestety wyprowadził się prawie rok temu. Przyjeżdża czasem, ale to nie to samo. Strasznie brakuje mi jego obecności w moim domu. Pamiętam dzień w którym się wyprowadził. Moja siostra była wtedy w ciąży. Mama z tatą, zaczęli kłótnie z moim szwagrem. Brat wstawił się w jego obronie. Siostra była już w zaawansowanym stadium ciąży. Strasznie ją kocham, chyba najbardziej z całej swojej rodziny. Tyle jej zawdzięczam, choć sama o tym nie wie. Strasznie płakała. Rodzice kłócili się ze szwagrem i bratem. Szwagier wsiadł wściekły do samochodu i pojechał. Brat umył samochód, wściekły wbiegł do domu, spakował swoje ubrania i mimo mojego płaczu i próśb, nie chciał zostać. Siedziałem ze swoją siostrą, która poroniła pierwszą ciąże. Strasznie się o nią bałem, a ona płakała. Najgorsze było to, że nie czuła ruchów dziecka. Płakałem i przytulałem ją do siebie. Nie chciałem, aby to dziecko także zmarło, bo pamiętam jak się czuła, gdy zmarło pierwsze. Próbowałem jakoś ją pocieszyć, ale sam nie znajdywałem argumentów. Mama i tata zajęli się swoimi sprawami i obydwoje płakali. Starałem się uchronić moje młodsze siostry od tego widoku. Szwagier w końcu wrócił i pobiegł do mojej siostry, która była pewna, że teraz, po kolejnej, najstraszniejszej kłótni z rodzicami na pewno wezmą rozwód. Zamknęli się w pokoju. Brat mył się w łazience i pakował swoje rzeczy. Nie mogłem nic poradzić. Wyszedłem przed dom i usiadłem na schodach. Strasznie płakałem. Nigdy w życiu tak strasznie się nie czułem. Płacząc, czułem że tracę oddech. Krztusiłem się każdym z nich. Całe moje dotychczasowe życie, legło w gruzach. To był najgorszy dzień w moim życiu. Nigdy tego nie zapomnę. Brat wyjechał, obrażony na rodziców. Wkrótce jednak wrócił i przeprosił. Ta kłótnia była jedynie pretekstem by się wyprowadzić. Pamiętam jak szwagier w końcu podszedł do mnie, zalewającego się łzami i modlącego na różańcu, aby dziecko, które się nie ruszało, znowu zaczęło żyć i zawołał mnie do środka. Wszedłem do ich pokoju, siedziałem między nim i siostrą, która masowała swój brzuch i powiedziała, że z dzieckiem wszystko w porządku. Strasznie się ucieszyłem, ale nie mogłem przestać płakać. Szwagier widząc jak płacze, przytulił mnie do siebie jak brat i pocieszał. Powiedziałem jemu i siostrze o tym jak mnie traktują w szkole. Obydwoje przytulali mnie, jak własne dziecko. Nie mogłem przestać płakać. Wreszcie mogłem się komuś o wszystkim wygadać. Nigdy nie zapomnę tego dnia.

Ale wracając do szkoły i bliższych czasów. Do końca roku nie odezwałem się do fałszywych koleżanek. Swoim przyjaciołom wybaczyłem już dawno i starałem się normalnie z nimi rozmawiać. Ten rok minął lepiej niż mi się wydawało. Nikt mnie już nie wyzywał. Rozmawiałem i śmiałem się nawet z ludźmi, których kiedyś uważałem za swoich największych wrogów. Wszystko odwróciło się o 180 stopni. Średnią udało mi się jakoś wyciągnąć na 5,0. Dostałem się do dobrej szkoły o której marzyłem. Miałem chodzić do jednej klasy ze zdradziecką przyjaciółką, która sama zaproponowała, abym tam z nią poszedł. Jak ci ludzie potrafią być przewrotni... 

Nadeszły wakacje. W domu jak zwykle nie działo się nic ciekawego. Z kolegami postanowiliśmy, że codziennie, pod koniec dnia, będziemy się spotykać. I tak było. Na prawdę dobrze się bawiliśmy. Graliśmy w nogę, paliliśmy ogniska, organizowaliśmy zabawy, lub po prostu chodziliśmy razem po mieście. Ale pewnego dnia, zdarzyło się coś, co jeszcze bardziej nas zespoliło. Coś, co zmieniło całe nasze dotychczasowe życie. Coś tak dziwnego, że sam nie potrafiłem tego opisać. 

Jak zwykle zebraliśmy się całą paczką w naszym miejscu. Nie chciało nam się grać. Mieliśmy ochotę się przejść. Gadaliśmy, śmialiśmy się, wydzieraliśmy się na całe gardło. Śpiewaliśmy, rapowaliśmy, wymyślaliśmy rymowanki i wierszyki. Tego wieczoru świecił najpiękniejszy księżyc, jaki kiedykolwiek widziałem. Pierwszy dzień sierpnia. Został jeden miesiąc. Idąc niedaleko rzeki, skuszeni jej szumem, podeszliśmy nad jej brzeg i robiliśmy kaczuszki. Zrobiliśmy zawody kto zrobi ich najwięcej. W końcu postanowiliśmy ustawić się po obu stronach rzeki, a właściwie teraz, niewielkiego strumyka i rzucać kaczuszki na przeciw siebie. Nad brzegiem rosła piękna i bardzo stara wierzba. Miejsce w którym byliśmy w świetle księżyca wyglądało tak magicznie. Przeskakując przez kamienie, które wystawały z rzeki, szybko przedostałem się na drugi brzeg. Kolega, nie miał tyle szczęścia i potykając się o mokry kamień, wpadł nogą do rzeki. Zamoczył się aż po pas. U nas wywołało to atak śmiechu, ale jemu - całemu przemoczonemu- wcale nie było zabawnie. Przeszedł na drugą stronę i w końcu jego zmartwiona mina, też przeraziła się w promienny uśmiech. Chwyciliśmy za kamienie i staraliśmy się tak zrobić kaczuszki, by nasze kamienie spotkały się na środku, uderzając w siebie. 

- Trzy, czteeerryyy !!! - wykrzyknąłem

I tak w kółko. Bawiliśmy się jak małe dzieci. Bo po co w końcu na siłę starać się być dorosłym ? Było już dosyć późno. Zrezygnowani po kilku porażkach, nie mieliśmy już ochoty na dalszą zabawę. Po prostu już się nam to znudziło. Mając zamiar już pójść, od niechcenia, rzuciliśmy po raz ostatni kamieniami. I stało się. Kamienie uderzyły w siebie. 

- Woaaahhh !! Udało się ! - cieszyliśmy się jak pies świeżą kością

Gdy wszyscy cieszyli się z tego, że w końcu udało nam się osiągnąć "wymarzony" cel (wiecie męska duma, te sprawy, próbowalibyśmy aż do skutku), zauważyłem coś dziwnego. Spojrzałem w stronę wody. Na jej powierzchni pojawiały się bąbelki. Było ich coraz więcej. Nasza rzeka w miejscu, gdzie zderzyło się pięć kamieni, zamieniała się w jacuzzi. 

- Ej chłopaki !?! - powiedziałem z wrażenia otwierając usta

- Co jest ? - spytał jeden z kolegów spoglądając w moją stronę. Nie musiałem nic mówić, wystarczyło że wskazałem palcem na pieniącą się wodę. Patrzyliśmy jak zaczarowani. W jednej chwili księżyc stracił coś ze swojego blasku, by nagle rozbłysnąć oślepiającym promieniem i uderzając nim w powierzchnię wody. Woda zaczęła się burzyć.

- Ej chłopaki co się dzieje ? - wykrztusiłem w końcu z siebie

- Nie wiem - odpowiedział jeden, przełykając ślinę 

Niewielkie wzburzenie przeistoczyło się w wielki wir. Cichy szept wydobywający się z jego środka, swoim cienkim głosem, przekazywał nam coś w nieznanym dla nas języku. Wierzba poruszała swymi liśćmi i zrzucała jeden za drugim, a każdy z nich lśnił w świetle księżyca i spalając się, wpadał do wody. Wszystko było takie magiczne. Cichy szept stawał się coraz głośniejszy i wyraźniejszy. Czułem dziwną więź z tym miejscem. Głos był taki miły, cichy, a zarazem donośny. Był słodki i koił moją duszę. Czułem się błogo jak nigdy. Wyszeptywane słowa, przeistaczały się w delikatną pieśń. Popatrzyłem na wodę. Na jej powierzchni widziałem wszystkie sytuacje ze swojego życia. Widziałem siebie, widziałem moich przyjaciół, rodzinę. W końcu na tafli wody pojawiło się pięcioro postaci. Robiły rzeczy o których, nawet nigdy mi się nie śniło. Wszystko co do tej pory widziałem tylko w bajkach, przewijało się przez te wszystkie obrazy. W końcu poczułem delikatny powiem wiatru. Obejrzałem się wokół siebie. Moi przyjaciele wpatrzeni w wir, nie zauważyli tego delikatnego powiewu. Byli jakby zahipnotyzowani. Wietrzyk robił się coraz silniejszy. Poczułem dziwną siłę, która zaczyna ciągnąć mnie w stronę wody. Próbowałem się jej opierać, ale wiatr robił swoje. Wciągało mnie wprost do wody. To samo robiło z moimi kolegami. Chwyciliśmy się za ręce. Myślałem, że to już koniec. W co ja się wpakowałem ? O co chodzi ? Co to jest ? Nie, to nie może być prawda. Moje serce biło w rytm pieśni, która przybierała coraz szybsze tępo. Nie mogłem się dłużej opierać. Wpadłem w wir, który ciągnął mnie nie wiadomo dokąd. Cały świat kręcił się w kółko, coraz szybciej i szybciej. Zacisnąłem mocno oczy i w końcu poczułem, że stoję w miejscu. Otworzyłem powoli, przymrużone oko. Leżałem w swoim pokoju, ciężko oddychając. Otworzyłem oboje oczu i wstałem. Podszedłem do okna. Wszystko wyglądało zwyczajnie. Księżyc, gwiazdy, śpiewające świerszcze. Przetarłem oczy i poszedłem do łazienki. Co się ze mną dzieje ? Głupieje już całkiem ? Kolejny cudowny sen... Sen, który wydawał mi się nadzwyczaj realny. To było dziwne.