Rozdział 4

Dziękuje każdemu, kto czyta to co piszę.

Nie wiem jednak ilu Was jest i czy opłaca się pisać dalej.

Postanowiłem, ze rozdziały będę dodawał, gdy pod najświeższym postem pojawi

się minimum 5 komentarzy, aby wiedzieć, czy opłaca się pisać dalej.

Po co w końcu tracić niepotrzebnie czas ?

Dzięki za przeczytanie. Następny za 5 komentarzy ;)))

Zasnąłem. Jednak mój sen przerwał ogromny ból brzucha, a potem i głowy. Myślałem, że nie wytrzymam. Skręcałem się z bólu. Wyprostowałem nogi, zszedłem z łóżka i podszedłem do okna. Otworzyłem je, aby zaciągnąć trochę świeżego powietrza. Ból powoli ustawał, aby za chwile znów się nasilić. Nie, nie mogłem wytrzymać. Poszedłem do kuchni, wyjąłem jakieś tabletki na żołądek. Zażyłem, popijając wodą i wróciłem na górę. Po kilku minutach ból brzucha minął, ale głowa nadal dawała się we znaki. Pulsujący ból, który nasilał się wtedy, gdy poruszałem głową. Nie chciałem szprycować się kolejnymi środkami przeciwbólowymi. Usiadłem na parapecie i patrzyłem na świecący jasno księżyc. Świeże powietrze dobrze mi robiło. Nie było zimno, wręcz przeciwnie. To była bardzo piękna i ciepła noc. Gdzieś niedaleko słychać było śpiew i światło ognia. Ktoś palił ognisko i dobrze się bawił. Przypomniało mi się to, co wydarzyło się dosłownie godzinę temu. Wydarzyło się, a raczej przyśniło. Tak jestem wielkim marzycielem, ale to ? Ten sen był nad wyraz prawdziwy. Wszystko w nim było takie dziwne, tajemnicze, Wszystko zdarzyło się szybko i nieoczekiwanie. Kilka uderzających o siebie kamieni i coś takiego... Uśmiechnąłem się sam do siebie i wtedy znowu poczułem ucisk w głowie. Patrząc przez okno poczułem się strasznie samotny. Powróciła ta pustka, która tak często dawała mi się we znaki. Poszedłem po swój odtwarzacz, aby zagłuszyć tą ciszę wokół, która przybijała jeszcze bardziej. Nie wiem czy to najlepszy pomysł przy bólu głowy, ale... Wróciłem z powrotem na parapet. Rozwinąłem słuchawki. Podłączyłem do odtwarzacza, włożyłem do uszu i puściłem muzykę. Pierwsza lepsza piosenka. Szczęśliwy traf.... i Ed Sheeran - Give Me Love. Miałem ochotę przesunąć dalej, ale jednak oparłem się tej pokusie. Słuchałem dokładnie każdego brzmienia. Patrzyłem na księżyc, który zawsze wydawał mi się taki piękny. Niebo nocą to według mnie jedna z najpiękniejszych rzeczy na świecie. Give Me Love... Moja dusza wrzeszczała wciąż w środku te słowa. Do oczu cisnęły mi się łzy, które jednak nie potrafiły się uwolnić. Napływało ich coraz więcej, ale wszystkie zatrzymywane przez barierę moich powiek, nie spływały dalej. Nasilało się to uczucie. Uczucie pustki, które rosło we mnie jak nadmuchiwana bańka mydlana. Jak balon, który napełniany i napełniany w końcu pęknie. Cisnęło i paliło tutaj w środku, bardziej i bardziej. Przed oczami miałem obrazy z mojego życia. Dziewczynę którą kochałem z całego serca, a która nawet o tym nie wie. Gdy było jej smutno, mój świat stawał się mniej kolorowy. Gdy była szczęśliwa, czułem się najszczęśliwszy na świecie. Jej widok przyprawiał mnie o nieopisaną radość i stan, którego nie potrafię opisać słowami. Świetnie mi się z nią rozmawiało, aż pewnego dnia powiedziała mi, że kocha kogoś innego. Byliśmy przyjaciółmi, więc zwierzała mi się z wielu rzeczy. Gdy usłyszałem te słowa, coś we mnie pękło. Jednak najważniejsze było dla mnie jej szczęście. Chociaż tak bardzo starałem się jej pokazać jak bardzo ją kocham, ona nie reagowała. Tak bardzo się dla niej zmieniłem, ale po co ? Ona też zmieniła swój stosunek do mnie. Gdy powiedziała mi, że zaczynam ją denerwować, pękła kolejna część mojego serca, ale to pęknięcie zabolało bardziej niż pierwsze. Tak bardzo ją kochałem i byłem w stanie zrobić dla niej wszystko. To tak bardzo zabolało i boli dalej. Czy jestem aż tak brzydki ? A może nie jest mi dane kochać. Może jestem głupkiem, którego nie można kochać. Felernym elementem społeczeństwa, któremu to się nie należy.
Piosenka wcale nie poprawiła mojego humoru. Czułem się jeszcze gorzej. Czemu po prostu nie potrafię tego wszystkiego zapomnieć ? Wszystkiego co się wydarzyło. Każde słowo wyryło na mojej duszy znamię, które będę nosił ze sobą do końca życia, a które jak niezagojona rana, wciąż daje o sobie znać. Każde przezwisko boli. Każda obelga rani. Najbardziej jednak boli brak pomocy, samotność i bezsilność. Dlaczego nie potrafię się rozpłakać jak inni, tylko wciąż kumuluje to wszystko w sobie ? Poczułem straszny ból w głowie. Czułem jakby ktoś wbił mi nóż w sam jej czubek. Zrzuciłem słuchawki, przewróciłem się na ziemię i powoli przyczołgałem do łóżka. Wdrapałem się na nie, zamknąłem oczy i ból trochę ulżył. Czułem się okropnie. Potrzebowałem mocnego uścisku, który "spuści powietrze z balonu" i "wyciśnie łzy".
- Dobranoc... - powiedziałem sam do siebie, odwracając głowę w stronę poduszki.